Randka Aaliyah rozbija mury obronne

Jej ciemnobrązowe oczy trzymały moje w blasku migoczącego światła świec, ten srebrny medalik oparty o jej czarną skórę jak sekret czekający na odkrycie. Aaliyah Brown, z jej pewnym uśmiechem i atletyczną gracją, zgodziła się na tę kolację, ale wyczuwałem mury, które trzymała tak wysoko. Dziś wieczorem, w cieple mojego mieszkania, te bariery runą, odsłaniając namiętność, która paliła się gorętsza, niż kiedykolwiek sobie wyobrażałem – i przeszłość, która związała nas mocniej niż jakikolwiek uścisk. Bistro było jednym z tych ukrytych klejnotów w mieście, ukrytym na cichej ulicy, gdzie szum ruchu ulicznego cichł w miękkim jazzie płynącym z ukrytych głośników. Patrzyłem na Aaliyah, gdy usiadła w loży naprzeciwko mnie, jej długie naturalne loki oprawiające twarz jak korona północy. Miała na sobie prostą czerwoną sukienkę, która idealnie opinała jej atletycznie szczupłą sylwetkę, materiał falował przy każdym pełnym gracji ruchu. Ten medalik na szyi łapał światło świec, przyciągając mój wzrok – delikatna srebrna rzecz z misternym grawerem, który swędziało mnie, by przesunąć po nim palcami. – Javier, to miejsce jest idealne – powiedziała, jej głos ciepły i charyzmatyczny, ten pewny uśmiech rozświetlający jej ciemnobrązowe oczy. Pochyliła się do przodu, łokcie na stole, i poczułem przyciąganie między nami, magnetyczne i niepodważalne. Poznaliśmy się tydzień temu na tym boisku koszykarskim, jej drybling jak poezja pod światłami reflektorów, i od tamtej pory byłem zahaczony. Dziś była nasza pierwsza prawdziwa randka, bez udawania, tylko my. Rozmawialiśmy swobodnie – o jej pracy w firmie marketingowej, mojej jako grafika, o tym, jak miasto nigdy nie śpi. Ale pod śmiechem czaił się u niej ostrożny kant, błysk w oczach, gdy rozmowa skręcała w osobiste. – Ten medalik – zapragnąłem, kiwając na niego głową. – Jest piękny. Rodzinna pamiątka? Dotknęła go niedbale, jej czarna skóra lśniąca w słabym świetle. – Coś w tym stylu. Przypomnienie. – Jej ton złagodniał, ale zmieniła temat...