Płomień Przesłuchania Delfiny: Zgięte Wole

Sala przesłuchań śmierdziała starym espresso i desperacją, ciasna klitka z łuszczącymi się szarymi ścianami pod jedną migającą żarówką rzucającą długie cienie na metalowy stół przykręcony do podłogi. Nadgarstki ocierały mi się o kajdanki przykuwające mnie do krzesła, zimna stal gryzła w skórę, gdy wierciłem się niekomfortowo. Złapali mnie za drobną kradzież, ale wiedzieli, że jeździłem z ekipą Victora Kane'a — niskopoziomowe roboty, które płaciły akurat tyle, by wilcy nie drapali do moich drzwi na brukowanych ulicach Buenos Aires. Pot spływał mi po plecach, nie tylko od wilgotnego nocnego powietrza sączącego się przez zakratowane okno, ale od świadomości, że siedzę w głębokim gównie. Drzwi zaskrzypiały i weszła ona — Delfina García, detektyw, o której mnie ostrzegali. Miała 22 lata, była siłą natury, jej karmelowa skóra lśniła w ostrym świetle, czarne jak smoła włosy w rozczochranych falach opadały długie na ramiona jak dziki sztorm. Jej czekoladowe brązowe oczy wpiły się we mnie z intensywnością, która skręciła mi żołądek, owalna twarz ostra i nieugięta, smukła sylwetka 168 cm poruszała się z drapieżną gracją. Miała dopasowaną białą bluzkę opinającą średnie cycki i obcisłą czarną spódnicę podkreślającą wąską talię i atletycznie szczupłe ciało. Zero bzdur, sama ogień. Rzuciła teczkę na stół z hukiem, jej obecność wypełniła pokój jak dym. „Diego Ruiz” — powiedziała niskim głosem z czystą argentyńską pasją, pochylając się tak, że jej włosy lekko opadły w nieładzie. „Myślisz, że możesz kraść rywalom Victora Kane'a i wyjść suchy? Gadaj, albo ta noc się wydłuży.” Jej usta wygięły się w uśmieszek nie do końca służbowy, oczy skanowały mnie, jakby już zdzierała ze mnie warstwy. Przełknąłem ślinę, puls przyspieszył nie tylko ze strachu, ale od sposobu, w jaki bluzka napinała się na jej cyckach przy każdym oddechu. Jednokierunkowe lustro za nią czaiło się, przypominając, że nie jesteśmy naprawdę sami, ale w tamtej chwili świat zwęził się...