Płomienny Kryzys Putri Ayu w Porcie

Prom przecinał port jak nóż, ale prawdziwa burza tliła się między nami. Głębokie brązowe oczy Putri Ayu wpiły się w moje, płonące oskarżeniem, jej ciepła opalona skóra zaczerwieniona od morskiej bryzy. Zaciągnąłem ją tu, żeby uciec od pożaru w mieszkaniu, ale zazdrość wisiała ciężko — plotki o jej byłym, szepty od Liny. Jej usta rozchyliły się w gniewie, ale ta delikatna pokusa przyciągała mnie bliżej, obiecując, że godny będzie ten szał. Chwyciłem mocniej poręcz promu, gdy słony wiatr smagał nas, światła portu w Dżakarcie migały jak odległe oskarżenia. Putri stała kilka kroków ode mnie, jej długie falujące fale ciemnych brązowych włosów wirowały dziko, oprawiając twarz, której nie mogłem wyrzucić z głowy. Była zdystansowana od tamtej nocy w mieszkaniu, jej delikatne ciepło zastąpione czymś ostrzejszym, i wiedziałem dlaczego. Esemesy od Liny dały mi znać — jakiś skurwiel ex znowu kręci się koło niej, albo tak plotkowano. Ale Putri? Była moja teraz, przynajmniej tak krzyczał mój instynkt. „Jake, nie możesz mnie tak po prostu zaciągnąć na ten rejs i udawać, że nic się nie stało”, powiedziała, jej głos przeciął huk silnika, te głębokie brązowe oczy zwęziły się. skrzyżowała ramiona na piersi, biała sukienka na ramiączkach opinała jej seksowny drobny korpus, całe 160 cm kuszącego ognia. Jej ciepła opalona skóra lśniła w zachodzie słońca, ale mina była czystą burzą — usta zaciśnięte, brwi zmarszczone. Zbliżyłem się, pokład kołysał się pod nami. „Nic się nie stało? Zamknęłaś się po tym pukaniu do drzwi. Kto to był, Putri? Powiedz prosto z mostu.” Zazdrość drapała mnie, gorąca i irracjonalna. Szaleńczo zakochałem się w tej indonezyjskiej piękności, jej delikatny dotyk rozplatał mnie noc po nocy, a myśl o utracie jej na rzecz cieni z przeszłości gotowała mi krew. Zaśmiała się, krótko, gorzko, co skręciło mi serce. „Zawsze teraz podejrzenia. Lina miesza gówno, a ty wierzysz jej bardziej...