Płomienne Rozliczenie Margot

Światła na siłowni mruczały nisko nad głowami, natarczywy szum wibrujący przez ogromną przestrzeń, rzucający wydłużone cienie tańczące po zużytych niebieskich matach i bezkresnej tafli luster pokrywających ściany. Margot Girard stała tam w centrum, jej atletyczna sylwetka lśniąca drobną warstewką potu pod słabym, bursztynowym blaskiem, każda krzywizna i kontur jej wyrzeźbionego ciała podkreślone przez przyćmione światło. Widziałem subtelne napięcie jej czworogłowych, wyraźne linie brzucha wystające spod obciętej koszulki tank top, jej ramiona wyprostowane w tej nieugiętej postawie, którą podziwiałem z daleka od tak dawna. Zamknąłem drzwi za sobą zdecydowanym kliknięciem, które odbiło się echem jak strzał w nagłej ciszy, moje serce waliło nie od wyczerpującego treningu, który właśnie skończyliśmy – tych ostatnich serii martwych ciągów, które paliły mi mięśnie – ale od ognia płonącego w jej orzechowych oczach, oczach, które przykuwały mnie w miejscu z intensywnością, która odbierała mi oddech. skrzyżowała ramiona na piersi, ruch napiął jej tank top mocniej na średnich cyckach, ta luźna kaskada warkocza kasztanowych włosów zakołysała się lekko przy zmianie, pasma uciekające, by przykleić się wilgotnie do jej szyi. Domagała się odpowiedzi, których unikałem od tygodni, od jej pierwszej lekcji, gdzie jej zacięta determinacja przykuła mój wzrok, jej forma perfekcyjna, a jednak głodna więcej, nasze spojrzenia zbyt długo się zatrzymujące po każdej sesji. „Lucas, dość tych gierek”, powiedziała, jej francuski akcent wyostrzając każde słowo jak ostrze, toczące „r” i przycięte samogłoski tnące ciężkie powietrze, wysyłające dreszcz w dół mojego kręgosłupa. Powietrze między nami trzeszczało, gęste od niewypowiedzianego pożądania, takiego, które tliło się przez każdą lekcję, każde zbyt długie spojrzenie przez rack do przysiadów czy podczas rozciągania, gdzie łapałem ją na patrzeniu na mnie, jej usta rozchylone o ułamek. Czułem to teraz – ostry zapach naszego wspólnego potu mieszającego się z lekką wanilią jej balsamu, metaliczny posmak żelaza z ciężarów, które odłożyliśmy. Mój umysł pędził wspomnieniami: jej śmiech...