Płomienie Zazdrości Shan Zapalają Się

Chwyciłem kierownicę mocniej, gdy podjechałem pod opuszczony loft na obrzeżach miasta, opony chrzęszczące po rozbitym szkle i chwastach przebijających pęknięty beton. Budynek górował jak zapomniany szkielet, okna zabite deskami, graffiti pokrywające gniewne tagi na wyblakłej cegle. Shan siedziała obok, jej długie czarne miękkie fale opadające na ramiona, oprawiające owalną twarz z porcelanową skórą, która słabo świeciła w świetle deski rozdzielczej. Jej ciemnobrązowe oczy migotały niepewnością, ale był ten wesoły błysk, przyjazny zakrzywiony uśmiech, który przyciągnął mnie od pierwszej chwili na imprezie. Tamtej chaotycznej nocy, gdy Harlan miał ręce na niej, szepcząc obietnice, podczas gdy ja patrzyłem z cienia, zazdrość paląca jak kwas w żyłach. Miałem dość. Marcus Hale się nie dzieli. Nie nią. Nie po tym, jak widziałem, jak śmieje się z jego żartów, jej szczupła sylwetka 168 cm pochylająca się ku niemu, średnie cycki wciskające się w jego ramię. Naszyjnik na jej szyi – delikatny srebrny łańcuch z świecącym wisiorkiem – łapał światło, jakby pulsował jakimś wewnętrznym ogniem. Teraz bawiła się nim, jej smukłe palce kreślące jego krawędzie, jakby krył sekrety, które musiałem odkryć. „Marcus, to miejsce mnie przeraża”, powiedziała, głos wesoły, ale z nutą nerwów, ten przyjazny akcent rozgrzewający mi krew jeszcze mocniej. Wyłączyłem silnik, nagła cisza wzmacniająca odległy szum miasta. „Dobrze. O to chodzi”, warknąłem, odwracając się do niej. Jej atletyczna szczupła sylwetka poruszyła się, wąska talia podkreślona przez obcisłą sukienkę opinającą krągłości. Powietrze między nami iskrzyło, napięcie gęste jak drobinki kurzu tańczące w światłach reflektorów. Chciałem ją zdobyć, wymazać dotyk Harlana, uczynić swoją w tej opuszczonej ruinie, gdzie nikt nie usłyszy jej krzyków – ani jęków. Spotkała mój wzrok, wyraz twarzy mieszanka strachu i ciekawości, usta lekko rozchylone. To było to, zapalenie płomieni, które zbyt długo tłumiłem. Chwyciłem jej nadgarstek, nie na tyle mocno, by posinić, ale zdecydowanie, by pokazać, że mówię serio, i wyciągnąłem ją...