Płomienie Buntu Yui w Klinice

Klinika weterynaryjna stała cicho pod księżycowym niebem, okna zabite kratami, drzwi zamknięte na głucho przed czającą się groźbą. Yui Kato, spokojna 25-letnia japońska piękność z długimi prostymi czarnymi włosami opadającymi jak jedwab po jej drobnej sylwetce 168 cm, poruszała się z celową gracją po słabo oświetlonych pokojach badań. Jej jasna skóra delikatnie lśniła w sterylnym brzęczeniu jarzeniówek, owalna twarz spokojna, lecz zdecydowana, ciemnobrązowe oczy skrywające spokojny ogień. Ubrana w przylegający biały kitel laboratoryjny na prostą bluzkę i spódnicę, jej średnie cycki i wąska talia podkreślały atletyczną, szczupłą figurę, każdy krok to cicha komenda. Groźbę namierzono – zazdrosna była klientka, obsesyjna i mściwa, przysyłająca dreszczące notatki, które przeszły w pocięte opony przed kliniką. Dr Hana, jej koleżanka o ostrych rysach z krótkimi włosami i znającymi uśmiechami, zebrała zespół: Kenji, szeroko ramienny technik z ochronnym zacięciem, i Ryo, chudy, intensywny asystent, którego wzrok zbyt długo zatrzymywał się na figurze Yui. „Czuwamy dziś w nocy” – oświadczyła Yui, głosem pewnym, zakładając czarną skórzaną obrożę na szyję – nie jako poddanie się, ale jako koronę buntu, symbol dzikiej wolności, którą teraz przyjęła. Powietrze zgęstniało od niewypowiedzianego napięcia, lockdown zamienił klinikę w garnek pod ciśnieniem strachu i zakazanego żaru. Yui czuła chłodny ciężar obroży, przypomnienie jej mocy, gdy spojrzała na mężczyzn i dr Hanę zebranych w głównej sali zabiegowej. Cienie tańczyły na stalowych stołach, zapach antyseptyku mieszał się z oczekiwaniem. Jej serce biło równo, spokojna powierzchnia skrywająca budujące się płomienie. To nie była zwykła ochrona; to jej moment, by prowadzić, przemienić groźbę w ekstazę. Oczy Kenjiego spotkały jej, ciemne od troski i głodu; Ryo poruszył się, mięśnie napięte; dr Hana uśmiechnęła się cwaniacko, wyczuwając prąd podskórny. Noc obiecywała więcej niż czuwanie – szeptała o poddaniu się szaleństwu w tych murach. Yui chodziła po centralnym korytarzu kliniki, stukot obcasów cicho odbijał się od kafelków. Lockdown był...