Pęknięty Kolor Gniewu Noor

Magazyn pulsował jak żywa bestia, ciężki bas dudnił przez betonowe ściany, wibrując w mojej klatce piersiowej, gdy siedziałem przy stole półfinałowym w pokera. Stroboskopowe światła przecinały mgłę potu i dymu, rzucając chaotyczne cienie na tłum stłoczony ramie w ramię. To nie było jakieś lśniące kasyno; to była podziemna oaza w przemysłowym podbrzuszu miasta, gdzie gracze wysokich stawek jak ja, Alex Rivera, ryzykujemy wszystko dla chwały i plotkowanego żetonu syndykatu, który mógłby kupić wolność od długów ciemniejszych niż noc na zewnątrz. Ale tej nocy mój fokus nie był na kartach. Był na niej – Noor Khan, 20-letniej arabskiej petardzie po drugiej stronie stołu, jej oceanicznie błękitne oczy wpiły się we mnie z furią, która przyspieszała mój puls szybciej niż tasowanie krupiera. Jej alabastrowa skóra lśniła pod migoczącymi światłami, mahoniowe włosy z grzywką opadającą na bok ramionowały jej owalną twarz w długie, gładkie fale kaskadujące na jedno ramię. Smukłe, wyrzeźbione ciało o wzroście 5'6", miała na sobie obcisłą czarną mini-sukienkę, która opinała jej średnie cycki i wąską talię, rąbek podciągnięty wysoko na udach, gdy się pochylała, blefując kolorem, który odbijał rumieniec pełzający po jej szyi. Ambitna to za mało; Noor była napędzana, drapieżnik w szpilkach, usta rozchylone w skupieniu, oddech równy, ale oczy dzikie. Kręciliśmy się wokół siebie przez cały turniej – werbalne szpilki, zalotne spojrzenia, taka chemia stołowa, że zakłady stawały się grą wstępną. Tłum ryknął, gdy zgarnęła kolejny pulę, jej palce otarły się o moje przypadkiem-nieprzypadkiem, gdy zbierała żetony. Lena Voss, ostra niemiecka blondyna przy barierce, patrzyła z uśmieszkiem, jej obecność kusiła. A Marcus Hale, mój stary rywal z brytyjską intensywnością, czaił się obok, oczy na Noor jakby była jego następnym trofeum. Czułem, jak to narasta, ta pęknięta napięciowa bomba. Jej wygrana tej nocy to nie tylko żetony; to władza, a sposób, w jaki rzuciła mi to zwycięskie spojrzenie, obiecywał...