Publiczne Uwielbienie Margot

Siłownia pulsowała energią tej nocy, ciała poruszały się w zsynchronizowanym rytmie pod ostrym światłem jarzeniówek, stałe dudnienie basu z głośników wibrowało przez gumową podłogę i wnikało w moje kości. Margot stała z przodu, jej atletycznie szczupła sylwetka lśniła drobną warstewką potu, każdy mięsień zarysowany i żywy, napięte linie brzucha kurczyły się widocznie przy każdym oddechu, jej oliwkowa skóra łapała światło tak, że wydawała się prawie świecić pośród morza napinających się uczestników. Nie mogłem oderwać wzroku, zahipnotyzowany płynną mocą jej ruchów, sposobem, w jaki jej ciało uosabiało dyscyplinę, którą uczyłem, budząc we mnie głęboki, natarczywy głód, który nie miał nic wspólnego z flow klasy. Mój głos niósł się nad zatłoczoną klasą, gdy chwaliłem jej formę — „Patrzcie na ekstencję Margot, idealne ustawienie, to zaangażowanie core'u jest bezbłędne.” — słowa brzmiały cięższe niż zwykle, nasycone osobistą intensywnością, którą miałem nadzieję, że mikrofon ukryje przed innymi. Jej piwne oczy zerknęły na moje, iskra czegoś elektryzującego przeszła między nami, milczące uznanie, że moja pochwała to nie tylko instrukcja, jej luźny wodospadowy warkocz kasztanowych włosów kołysał się przy każdym kontrolowanym oddechu, pasma przyklejały się wilgotnie do szyi i ramion, uwalniając słaby, odurzający zapach jej szamponu zmieszany ze świeżym potem. Pokój pełen wyznawców wisiał na moich słowach, ich oddechy synchronizowały się w zbiorowym wysiłku, powietrze gęste od metalicznego zapachu wysiłku i niskiego pomruku skupionych stęknięć, ale to jej rumieniec, ten subtelny przygryz jej wargi — pełnej i kuszącej — gdy trzymała pozę, mówił mi, że prawdziwy trening dopiero się zaczyna, mój umysł już gnał naprzód do zacienionej prywatności poza tym publicznym widowiskiem. W tamtej chwili wiedziałem, że drzwi biura wkrótce się za nami zamkną, kliknięcie zamka odbijało się echem w mojej wyobraźni, a adoracja, którą wyraziłem publicznie, stanie się prywatna, surowa, niepowstrzymana, jej ciało poddane temu samemu rozkazowi, co jej forma, każda krzywizna i drżenie moje...