Przypływ Triady Azar

Stałem na krawędzi basenu infinity w resorcie, gdy zmierzch malował niebo odcieniami głębokiego fioletu i płomiennej pomarańczy, woda rozciągała się bez końca ku horyzontowi jak płynne lustro odbijające gasnące światło. Dr Elias Thorne nazwał to eksperymentalną sesją grupową, coś o zsynchronizowanym pływaniu, żeby odblokować emocjonalne bariery, ale wiedziałem lepiej. Powietrze było gęste od zapachu soli i tropikalnych kwiatów, wilgotne i ciężkie, przylegało do mojej skóry, gdy poprawiałem slipy kąpielowe. Lila Voss, z jej smukłym, bladym ciałem już wślizgującym się do basenu, posłała mi znaczące uśmiechnięcie, jej blond włosy zaczesane do tyłu, oczy błyszczące psotą. Ale to Azar Jafari przykuwała moją uwagę, ta 20-letnia perska piękność podchodząca niechętnie, jej atletyczna smukła sylwetka owinięta skromnym czarnym bikini, które idealnie opinało jej 5'6" krągłości – średnie piersi, wąska talia, długie faliste czarne włosy kaskadą spływające po brązowych plecach. Jej ciemnobrązowe oczy miotały się nerwowo, owalna twarz poorana wahaniem, ta wesoła optymistyczna zbroja, którą zwykle nosiła, lekko pękała. Na szyi miała delikatny naszyjnik, rodzinną pamiątkę, która łapała podwodne światła nawet z daleka, słabo świecąc jak zatopiona gwiazda. Przechodziła przez coś – dr Thorne napomknął o przeszłej traumie, może śmierć brata – ale jej energia była magnetyczna, wciągała nas. Poczułem falę podniecenia, gdy zatrzymała się, palce u nóg zwijające się nad krawędzią basenu, woda delikatnie pluskająca poniżej. Lila zawołała cicho: „No dawaj, Azar, tylko my – wolność w nurcie”. Dr Thorne patrzył z leżaka, notes w ręku, głos spokojny: „Zsynchronizujcie oddechy, niech woda was połączy”. Azar przygryzła wargę, jej brązowa skóra lśniąca w zmierzchu, i nie mogłem nie wyobrazić sobie, jak ta niechęć stopnieje, jak jej ciało poruszy się z naszymi w głębinach. Światła basenu zamigotały, rzucając eteryczne niebieskie blaski, a jej naszyjnik zapulsował jaśniej, jakby budząc stare wspomnienia. Mój puls przyspieszył; to nie była tylko terapia. To był początek czegoś przypływowego, pędzącego, nieuniknionego. (312...