Przerwana pokusa Julii w klasztorze

Umierające światło sączyło się przez starożytne kamienne łuki Klasztoru Santa Clara w Porto, rzucając wydłużone cienie, które tańczyły po porośniętych mchem płytach jak zapomniane wspomnienia budzące się do życia. Powietrze było gęste od zapachu późno kwitnących róż i ziemistego posmaku nadchodzącego deszczu, zmysłowego uścisku, który otulał mnie, gdy zatrzymałem się na skraju ogrodu. Przybyłem tu na kaprys, tak sobie wmawiałem, ale w głębi duszy wiedziałem, że to przez nią — Julię Santos, z jej ciemnobrązowymi falowanymi włosami opadającymi jak kaskada północnych fal na oliwkowobrązowe ramiona, każdy kosmyk łapiący słaby blask zmierzchu w sposób, który ściskał mi klatkę piersiową tęsknotą. Dni wcześniej mój żartobliwy komentarz o jej namiętności wisiał w powietrzu między nami, przyciągając mnie z powrotem przez granice i grafiki, zakłócając rytm mojego wędrownego życia natarczywym pociągiem, którego nie mogłem zignorować. Wspomnienie jej śmiechu, niskiego i gardłowego, odtwarzało się w mojej głowie, podsycając fantazje, które nie dały mi spać podczas długich podróży pociągami przez iberyjską noc. Teraz, gdy zmierzch opadał, otulając świat aksamitną ciszą przerywaną tylko odległym gruchaniem gołębi, wypatrzyłem ją wędrującą ścieżkami klasztoru, jej smukła sylwetka o wzroście 5'6" poruszała się z tą bezwysiłkową gracją, która zdawała się gardzić grawitacją, jej średnie piersi subtelnie zarysowane pod lekką letnią sukienką, która łopotała przy wąskiej talii, drażniąc oko zarysami krągłości pod spodem. Puls mi przyspieszył, dudniący rytm w uszach, jakby moje ciało rozpoznało ją, zanim umysł nadążył. Zatrzymała się przy ścianie oplecionej bluszczem, jej ciemnobrązowe oczy przeszukiwały zmierzch, jakby wyczuwała moją obecność, te oczy pełne głębi ciepła i psotności, wciągające mnie jak syreni zew. Co by powiedziała, gdyby wiedziała, że wywróciłem swoje podróże do góry nogami, tylko po to, by znów posmakować tego ognia? Ta myśl przeszyła mnie dreszczem, mieszając podniecenie z nutą podatności — czy stałem się tak uwikłany w tę kobietę, której nigdy nie spotkałem w pełnym świetle dnia?...