Przerwana Ofiara Dalii

Ciężkie dębowe drzwi do mojego prywatnego gabinetu w muzeum zaskrzypiały na starożytnych zawiasach, dźwięk odbił się echem jak westchnienie z grobowców dawno uciszonych faraonów. Tam stała — Dalia Mansour, obramowana w progu, jej chłodne popielate szare włosy łapały migotanie światła świec jak dym z pradawnej kadzielnicy, każdy kosmyk lśnił eterycznym blaskiem, który zdawał się przyciągać cienie bliżej. Powietrze zgęstniało zapachem starzonego papirusu i migoczącego pszczelego wosku, sklepione sufity pokoju ozdobione wyblakłymi hieroglifami, które zdawały się patrzeć na jej przybycie z wiedzą w oczach. Amulet zagnieżdżony między jej obojczykami lśnił obietnicą starszą niż relikwie wokół nas — złoto wyryte symbolami bogów płodności, pulsujące słabo, jakby żywe tętnem starożytności. Poczułem to wtedy, to pociągnięcie, głęboko w piersi, magnetyczną siłę, która poruszyła wspomnienia rytuałów, które czytałem tylko w kruszących się zwojach, moje serce waliło o żebra jak bęben wojenny wzywający boskiego. Kiedy jej bursztynowobrązowe oczy spotkały moje, baseny roztopionego miodu odbijające płomienie świec, dreszcz przebiegł mi wzdłuż kręgosłupa, budząc pragnienia, które długo tłumiłem w imię nauki. Nie była zwykłą zwiedzającą błąkającą się po publicznych salach muzeum; była ofiarą, elegancką i tajemniczą, jej oliwkowobrązowa skóra lśniła pod miękkim oświetleniem artefaktów, które szeptały o zapomnianych bogach — posągi Izydy i Hathor stały na straży, ich kamienne oczy lśniły aprobatą. Mój puls przyspieszył, krew zapulsowała gorąco w żyłach, każdy nerw zapłonął pewnością, że los dostarczył ją w tę właśnie chwilę. Już wyobrażałem sobie ciepło jej skóry pod palcami, sposób, w jaki jej oddech zadrży, gdy starożytne oleje namażą jej ciało. Dziś wieczorem, w tej świątyni z kamienia i cieni, gdzie drobinki kurzu tańczyły w złotych promieniach, a powietrze brzęczało utajoną mocą, namaщу ją jako święte naczynie, do którego się urodziła, rozplatając nici przeznaczenia w rytuale tak starym jak Nil. Dalia weszła głębiej do gabinetu, jej biała lniana suknia szeptała o jej smukłe nogi jak sekret dzielony...