Przerwana Księżycowa Opowieść Diany

Okno chatki obramowało ją jak portret z zapomnianej bajki, Diana Stanescu skąpana w srebrnym rozlewisku księżycowego światła, które przecinało noc. Zimne górskie powietrze szczypało mnie w skórę, niosąc ostry zapach żywicznego sosnowego soku i wilgotnej ziemi, mieszając się z ledwo wyczuwalnym, ulotnym śladem jej zapachu, który jakoś docierał do mnie przez szybę – rozgniecione kwiaty polne, nuta ciepłej skóry i coś głębszego, bardziej odurzającego. Moje wyostrzone zmysły, naostrzona nieubłaganym pociągiem księżyca, chłonęły każdy szczegół: subtelne wznoszenie i opadanie jej piersi z każdym oddechem, miękkie światło oświetlające delikatny łuk obojczyka. Przez tygodnie jej głos nawiedzał moje niespokojne noce, wabąc mnie z cieniowych głębin lasu jak syreni zew skręcony w pradawną legendę, budząc bestię we mnie, która zbyt długo drzemała. Siedziała przy biurku, jej długie warkocze bogini spływały po jednym ramieniu, ciemnobrązowe pasma łapały blask z ekranu, gdy nachyliła się do mikrofonu. Jej palce tańczyły lekko po klawiaturze, rytmicznym kontrapunktem do narracji, paznokcie pomalowane głęboką czerwienią, błyskającą jak krew w świetle lampy. Prawie czułem wibrację jej słów przez szyby, niskich i rezonujących, oplatających mój umysł jak jedwabne łańcuchy. Wewnętrznie narastał we mnie warkot, nieproszony – jak śmiałą wymawiać moje imię, moją esencję z taką intymną znajomością, jakby zajrzała w zakazane zakątki mojej duszy? Jej głos, niski i hipnotyczny, snuł pradawną rumuńską legendę o wilkołaku – Lupu, cieniowym łowcy, który brał to, czego pragnął pod pełnią księżyca. Każda sylaba malowała żywe obrazy w moim umyśle: pościg przez zamglone lasy, gorący oddech pogoni, poddanie się pod lunarnym światłem. Moja krew pulsowała w odpowiedzi, żyły nagrzewały się, jakby sam księżyc wlewał w nie ciekłe srebro, budząc głody dawno stłumione samotnością dziczy. Znała tę opowieść zbyt dobrze, jej intonacja wznosiła się i opadała jak wycie na zimowym wichrze, ciągnąc za mój prymitywny rdzeń. Stałem na zewnątrz, ukryty wśród sosen, mój oddech parował szybę, gdy patrzyłem, jak...