Przemieniony poetycki orgazm Sophii

Księżycowe światło wpadało przez wysokie arkadowe okna archiwum poezji, rzucając srebrne blaski na starożytne tomy i marmurowe podłogi, każdy promień tnące drobinki kurzu jak westchnienie kochanka zawieszone w czasie. Powietrze było ciężkie od zapachu starej skóry i słabego atramentu, perfumy, które zawsze budziły we mnie coś pierwotnego, szacunek dla słów przekraczający stronę. Tamtego wieczoru zaproponowałem to Sophii przy wspólnym kielichu wina — dołącz do mnie w ostatecznym rytuale, nocnym zanurzeniu w antologii, która nas związała od początku. Wspomnienie jej leśnozielonych oczu błyszczących zmysłową tajemnicą wróciło, jej brudnobrązowy asymetryczny bob kołyszący się delikatnie, gdy kiwnęła głową, usta wyginające się w obietnicy, która wysłała gorąco skręcające się nisko w moim brzuchu. Jeszcze czułem smak wina na języku, bogaty i kwaśny, odzwierciedlający napięcie, które budowało się miesiącami ukradkowych spojrzeń na moich wykładach, jej obecność jako żywy wiersz, którego nie śmiałem w pełni posiąść. Teraz była tu, wchodząc do zacienionego sanktuarium, jej smukła pełna gracji sylwetka owinięta w płynną czarną jedwabną sukienkę, która przylegała do jej brązowej skóry jak szept kochanka, materiał przesuwający się z każdym krokiem, sugerując krągłości pod spodem. Patrzyłem na nią z cienia, serce waliło frenetycznym rytmem o żebra, dźwięk dudnił mi w uszach jak bęben zakazanych wersów. Zatrzymała się, pozwalając spojrzeniu przesunąć się po pokoju, chłonąc wysokie regały pełne tomów, których grzbiety szeptały sekrety namiętności i rozpaczy. Jej obcasy cicho stukały o marmur, celowy rytm, który mnie przyciągał, każdy echodujący stuk ciągnął za nici mojej starannie utrzymywanej opanowania. Gdy przesunęła palcem po grzbiecie zakazanego tomu, powietrze gęste od niewypowiedzianych wersów czekających, by stać się ciałem, poczułem ciężar wszystkiego — powściągliwość profesora krusząca się pod głodem poety. Coś w jej spojrzeniu mówiło mi, że tej nocy moja czcząca dominacja rozplata się całkowicie, jej poetycka wolność kwitnąca w orgazmie, którego oboje pragnęliśmy. Oddech mi się zaciął, wyobrażając sobie jej ciało wyginające się...