Przemieniony Bis Klary

Ryk tłumu na festiwalu uderzał w scenę jak fale, nieustanny przypływ wrzasków i chantów, który wibrował w moich kościach, ale jedyne, na czym mogłem się skupić, to Klara. Wilgotne nocne powietrze lepiło się do mojej skóry, gęste od zapachu potu, rozlanego piwa i dymu z pirotechniki, ale jej obecność przecinała to wszystko jak laserowy promień. Tam była, moja partnerka w tym elektryzującym duecie, jej blond miodowe włosy złapane w luźny kok z loczkami uciekającymi jak szepty pokusy, oprawiające jej jasną skórę, która świeciła pod strojącymi światłami, każde błysk malował ją w elektrycznych błękitach i fioletach, które przyspieszały mój puls. W wieku dwudziestu dwóch lat ta szwedzka piękność poruszała się z wesołą gracją, która ukrywała ogień, o którym wiedziałem, że tli się pod spodem, jej biodra kołyszące się w rytm w sposób, który wysyłał gorąco prosto w mój brzuch, cicha obietnica chaosu, który mogła wywołać. Jej niebieskie oczy złapały moje w środku występu, wspólna tajemnica w tym spojrzeniu, obiecująca więcej niż tylko beaty, które razem dropowaliśmy, i w tamtej chwili wyobraziłem sobie te oczy półprzymknięte w ekstazie, jej usta rozchylone na jęk tylko dla mnie. Smukła i pełna gracji przy pięciu stópach sześciu calach, jej średnie krągłości opinał błyszczący srebrny crop top i wysokie szorty, które zostawiały akurat tyle wyobraźni, materiał przylegał do subtelnego wgłębienia jej talii i delikatnego wzgórza jej piersi, drażniąc mnie przy każdym skręcie i obrocie. Poczułem to wtedy, pociągnięcie, niewypowiedziany głód narastający, gdy nasz track osiągał szczyt, moje ręce ściskały decki mocniej, knykcie bielały, gdy walczyłem z pokusą, by skoczyć z mojej platformy i wziąć ją tam, pośród laserów i mgły. Elias Voss, to ja, producent za deckami, patrzący, jak zmienia się z słodkiej performerki w coś dzikszego, jej wesoły śmiech mieszał się z syntezatorami w melodię, która budziła coś pierwotnego we mnie. Suite VIP czekał za...