Przemieniona Wieczna Swada Moniki

Pierwsze światło świtu sączyło się przez starożytne dęby, ich sękate gałęzie rozciągały się jak pradawni strażnicy nad świętym gajem, malując wszystko odcieniami róży i złota, które zmieniały się z każdym lekkim powiewem. Powietrze brzęczało subtelnym przebudzeniem świata – cichym szelestem liści nad głową, ziemistym zapachem wilgotnej gleby unoszącym się z leśnego podłoża, mieszającym się ze słodkim, dzikim aromatem kwitnącej pokrzywy i paproci pokrytych rosą. Monika stała przede mną, jej kasztanowe włosy łapały miękkie światło jak nici ognia, każdy kosmyk mienił się, jakby rozświetlony od wewnątrz jakimś pozaziemskim płomieniem. Było w niej teraz coś innego – kołysanie bioder o hipnotycznej gracji, błysk w tych zielonych oczach mówiący o odkrytych tajemnicach, głębiach, które wcześniej tylko mignęły mi w naszych spotkaniach, a teraz w pełni ujawniły się w tym świętym świetle. Serce waliło mi w piersi, rytmicznym echem pulsu samego gaju, gdy chłonąłem jej widok, kobiety, która przyciągała mnie z powrotem do tego miejsca raz za razem. Wyciągnęła rękę, jej jasna skóra lśniła na tle mgły wirującej leniwie wokół nas, niemal muskającej ją jak oddech kochanka, i chwyciłem ją bez słowa, nasze palce splotły się ciepłem, które przesłało dreszcz w górę mojego kręgosłupa. To nie był zwykły poranek; ciężar przeznaczenia wisiał w powietrzu, gęsty i elektryzujący. To było rozliczenie, moment, w którym jej przemiana ukoronowała się w sercu gaju, gdzie zasłona między śmiertelnym pragnieniem a wiecznym urokiem przerzedziła się do niczego. Jej dotyk się przedłużał, palce wciskały się akurat tak w moją dłoń, obiecując taniec, który nas na zawsze zwiąże, jej słodki urok teraz przesiąknięty wiecznym głodem, który czułem, jak ciągnie mnie w dół, niczym niepowstrzymany przypływ pradawnej magii gaju wciągający mnie w jej orbitę, nie pozostawiający miejsca na wahanie czy odwrót. Zastanawiałem się w tej zawieszonej chwili, czy naprawdę pojmuję moc, jaką teraz władała, swadę, która ukształtuje nie tylko ją, ale wszystko...