Przemieniona Ekstaza Irene o Świcie

Pierwsze światło świtu sączyło się przez wysokie okna mojego studia, rzucając złocistą mgłę na rozsypane po podłodze szkice. Tam stała Irene Delacroix, moja muza, jej elegancka sylwetka obramowana wschodющим słońcem. Jej orzechowe oczy utkwiły w rysunkach — surowych, intymnych wizerunkach jej ciała, w które wlałem duszę. Powolny uśmiech wygiął jej usta, nie gniew, ale coś dzikszego: żądanie. „Victorze” — szepnęła, jej francuski akcent jak aksamit na stali — „czas, żebyś oddał cześć prawdziwej rzeczy”. Serce waliło mi jak młot, gdy podeszła bliżej, powietrze gęste od obietnicy. Prawie nie spałem, nocna inspiracja nie dała mi zmrużyć oka, aż niebo zaczęło jaśnieć. Moje studio to chaos płócien i węgielków, ale teraz rządziły nim szkice Irene, rozsypane po zużytej drewnianej podłodze jak opadłe liście. Wślizgnęła się cicho, obcasy cicho stuknęły o parkiet, gdy drzwi zaskrzypiały. Podniosłem wzrok znad sztalugi, pędzel wciąż w dłoni, i tam była — w progu, długie ciemnobrązowe włosy w tym bałaganiarsko szykownym stylu, który zawsze sprawiał, że wyglądała, jakby właśnie wytoczyła się z łóżka kochanka. Jej orzechowe oczy przeskanowały pokój, zatrzymując się na rysunkach. Zobaczyłem błysk rozpoznania, potem coś głębszego: mieszankę wrażliwości i mocy. Te szkice uchwyciły ją w sposób, którego słowa nigdy nie zdołałyby — smukła sylwetka wygięta w ekstazie, jasna oliwkowa skóra lśniąca w wyobrażonym świetle, subtelny łuk jej średnich piersi, elegancka linia szyi. Narysowałem ją z pamięci, z sesji, gdzie pozowała z takim zalotnym wdziękiem, drażniąc mnie spojrzeniami obiecującymi więcej. „Irene” — powiedziałem, odkładając pędzel, głos zachrypnięty od braku snu. Nie odpowiedziała od razu, tylko ruszyła naprzód, jej czarna dopasowana sukienka opinała jej 5'6" sylwetkę jak druga skóra. Światło świtu złapało wisiorek na jej szyi, delikatną srebrną błyskotkę, co unosiła się i opadała z oddechem. Uklękła z gracją, podnosząc jeden szkic, palce kreślące linie, które narysowałem jej ciała. „Widzisz mnie taką?” — mruknęła, francuski akcent wirował...