Przedłużające się Spojrzenie Fitri

Powietrze w bibliotece w Ubud było ciężkie od zapachu starego papieru i frangipani wlatującego przez otwarte okna, mieszającego się z lekkim, ziemistym aromatem deszczu nasączonego drewna tekowego po niedawnej ulewie na zewnątrz. Przyjechałem tu, goniąc szepty o lore wayang kulit, tych skomplikowanych opowieściach o lalkach cieniowych, które urzekły mnie od pierwszej podróży na Bali lata temu, ich migoczące sylwetki na ekranach akompaniowanych gamelanem budzące tajemnice ciągnące coś głęboko we mnie. Podróż była długa, od tętniących ulic Denpasar do tej spokojnej oazy w Ubud, gdzie czas zdawał się zwalniać pośród pól ryżowych i starożytnych świątyń. Ale kiedy wędrowałem po ciemnych regałach, moje kroki stłumione na zużytych drewnianych podłogach, to nie zwoje trzymały mnie w niewoli. To ona. Fitri Gunawan poruszała się z cichą gracją, jej długie ciemnobrązowe włosy proste i rozczesane na środku, kołyszące się delikatnie, gdy sięgała po wysoką półkę, pasma łapiące błyski słońca przefiltrowanego przez kratowane okiennice. Miała dwadzieścia lat, była Indonezyjką, z ciepłą opaloną skórą lśniącą w filtrowanym popołudniowym świetle, gładką i kuszącą jak słońcem muśnięte drzewo sandałowe, jej szczupła sylwetka o wzroście 167 cm ubrana w prostą białą bluzkę wciśniętą w kwiecistą spódnicę do kolan, która opinała jej wąską talię i średniej wielkości biust na tyle, by sugerować krągłości pod spodem, materiał przesuwający się miękko przy każdym precyzyjnym ruchu. Jej ciemnobrązowe oczy zerknęły w moją stronę, łapiąc moje na ułamek sekundy za długo, ten wyluzowany uśmiech wyginający jej pełne usta, odsłaniający błysk idealnych białych zębów. Coś w jej spojrzeniu trwało, chłodne na powierzchni, ale elektryzujące pod spodem, przyciągające mnie bliżej bez słowa, budzące ciepło nisko w brzuchu, którego nie spodziewałem się w tym miejscu cichej nauki. Poczułem to wtedy, pociąg niewypowiedzianej możliwości, jakby starożytne historie wokół nas tkały nasz własny zakazany rozdział właśnie tu, w cichych regałach, powietrze gęstniejące z każdą mijającą sekundą, mój puls przyspieszający na...