Przebudzenie Melissy w Alkowie

Mgła przylgnęła do wszystkiego na Goose Fair tej nocy, zamieniając stare stragany w cieniste strażniki pod sznurami migoczących latarni. Powietrze tętniło skwierczeniem smażonych pączków i słodkim, lepkim zapachem waty cukrowej, mieszającym się z ziemistą wilgocią, która wsiąkała w moje ubranie, sprawiając, że każdy oddech czuł się ciężki i naładowany. Słyszałem odległą muzykę karuzeli przeplatającą się ze śmiechem rodzin i krzykami kramarzy, ale mój wzrok skupił się wyłącznie na Melissie idącej obok mnie, jej rude włosy upięte w elegancki niski kok, kilka wilgotnych pasm uciekających, by oprawić jej porcelanową twarz. Te pasma lekko się kręciły od wilgoci, muskając jej szyję jak drażniące szepty, i wyobrażałem sobie, jak później przejadę po nich palcami, wyjmując spinki jedna po drugiej. Była wizją w obcisłej szmaragdowej bluzce i zwiewnej spódnicy, materiał szeptał przy każdym kroku o jej obfite krągłości, rąbek spódnicy kołysał się na tyle, by sugerować miękkie uda pod spodem, budząc niskie gorąco w moim jądrze. Jej zielone oczy miotały się nerwowo, ale był tam błysk, nieśmiała ciekawość, która przyciągnęła mnie do niej najpierw online, te sekretne wiadomości od fanki, które wysyłała mi pod pseudonimem – wiadomości malujące żywe obrazy jej fantazji, jej słowa drżące z niewypowiedzianego pragnienia rycerza, który ją całkowicie posiądzie. Pamiętałem, jak czytałem je późno w nocy, mój puls przyspieszając, gdy układałem w całość kobietę zza ekranu, jej namiętność odbijająca heroinie z moich opowieści. Teraz była tu, z krwi i kości, jej obecność odurzająca, jej zapach – delikatny kwiatowy z nutą karmelu z jarmarku – przyciągający mnie bliżej z każdym dzielonym oddechem. Wziąłem ją za rękę, prowadząc z ścieżki w stronę ukrytej alkowy, jej dłoń lekko spocona z nerwów, ale uległa, miękka skóra grzejąca się pod moim dotykiem. „Zaufaj mi” – wymruczałem, mój głos niski i pewny jak rycerzy, o których pisałem, a sposób, w jaki jej palce zacisnęły się na...