Przebudzenie Leili na Krawędzi Petry

Słońce wisiało nisko nad różowoczerwonymi klifami Petry, rzucając długie cienie, które tańczyły jak sekrety po rzeźbionych fasadach. Powietrze było gęste od suchego, ziemistego zapachu starożytnego kamienia nagrzanego nieustępliwym żarem dnia, a słaby szum wiatru niósł odległe nawoływania sprzedawców wciskających bibeloty turystom daleko w dole. Stałem tam, moim okiem architekta śledząc skomplikowane rzeźby Nabatejczyków, ale całą moją uwagę porwała kobieta przede mną. Patrzyłem, jak Leila Omar lekkim krokiem idzie ścieżką, jej kasztanowe włosy łapią złote światło, ta teksturowana fryzura z grzywką oprawia jej zielone oczy w sposób, który przyspieszał mi puls. Każdy jej krok wydawał się bezwysiłkowy, sandały wzbijały drobne chmurki różowego pyłu, który osiadał na jej opalanych słońcem kostkach. Czułem ciepło bijące od klifów, odzwierciedlające żar budujący się w mojej piersi, gdy chłonąłem jej widok – szczupłą, pełną życia, żywą w tym ponadczasowym miejscu. Zatrzymała się przy majestatycznym łuku Skarbca, jego kolosalna fasada wznosiła się jak strażnik z innej ery, i wyjęła szkicownik, jej palce zręczne i pewne tańczyły po stronie. Szkicowała majestatyczny łuk Skarbca, na początku nieświadoma, jak jej lekka spódniczka łopocze na wietrze, sugerując smukłe krągłości pod spodem. Tkanina, miękka bawełna, która przylegała akurat wystarczająco w wilgotnym powietrzu, unosiła się kusząco, odsłaniając przebłyski jej napiętych ud i subtelny kołysanie bioder. Mój umysł pędził z myślami o tym, co ukryte, o tym, jak jej ciało mogłoby się ruszać pod moimi rękami, o miękkości, którą wyobrażałem sobie pod tą drażniącą zasłoną. Petra zawsze budziła we mnie coś pierwotnego – te ruiny mówiły o ukrytych namiętnościach, o życiach wyrzeźbionych w wieczność – ale Leila to wszystko wzmacniała, zamieniając kamień w ciało, historię w głód. Przeniosłem ciężar ciała, chrzęst ścieżki pod moimi butami, serce waliło rytm odbijający odległy kapanie wody w jakiejś niewidocznej szczelinie. Ale kiedy spojrzała w górę, jej wesoły uśmiech spotkał mój, i w tamtej chwili wiedziałem, że starożytne ruiny...