Prowokacja Zmierzchowego Poddania się Leili

Słońce zniżało się nad Jerash, malując starożytne kolumny odcieniami bursztynu i fioletu, oszałamiającą płachtę, która zdawała się pulsować z zanikającym tętnem dnia, i tam była ona — Leila Omar, stojąca pośród ruin jak żywa rzeźba wyrzeźbiona z karmelowego zachodu słońca. Ciepły wieczorny powiew szumiał przez kamienie, niosąc nuty jaśminu z odległych kwiatów i ziemisty zapach milenijnego pyłu, budząc coś pierwotnego we mnie, gdy chłonąłem jej obecność. Jej zielone oczy łapały gasnące światło, iskrząc się tą niepowstrzymaną wesołością, która przyciągnęła mnie do niej od pierwszej chwili, wesołością, która rozświetlała jej twarz jak słońce odmawiające całkowitego zachodu. Wciąż mogłem sobie przypomnieć to pierwsze spotkanie w tętniącym kawiarni w Ammanie, jej śmiech przecinający gwar jak melodia, wciągający mnie nieodparcie w jej orbitę. Patrzyłem, jak jej smukłe palce kreślą poznaczony czasem kamień, delikatne, a jednak pewne, jakby komunikowała się z duchami dawnych imperiów, jej długie kasztanowe włosy z teksturowanym cięciem i grzywką opadające miękko na twarz falami, które prosiły o dotyk. Miała 26 lat, uosobienie arabskiej urody, smukła przy 5'6" z średnimi krągłościami obiecującymi sekrety pod zwiewną białą sukienką letnią, materiał lekko przylegający do jej formy w delikatnym wietrze, sugerujący miękkość ukrytą w środku. Gdy nasz prywatny zmierzchowy tour się zaczął, poczułem pociąg, to magnetyczne napięcie budujące się w cichym powietrzu, wolny zwój zaciskający się w mojej piersi, puls przyspieszający przy każdym wymianie spojrzeń. Odwróciła się do mnie, dr Rami Khalil, jej przewodnika przez te ponadczasowe cienie, i uśmiechnęła się — uśmiechem, który prowokował poddanie bez słowa, jej pełne usta wyginające się w sposób, który wysyłał gorąco pędząc przez moje żyły. Mało wiedziałem, pośród tych zapomnianych filarów górujących jak milczące straże, że ona mnie całkowicie rozplącze, jej optymizm maskujący podatność, która wyłoni się jak ukryty napis na kamieniu, wyryty głęboko i czekający na odkrycie. Ruiny szeptały obietnice intymności przez szelest liści i odległy okrzyk...