Próg Lotosu Dalii

Powietrze było ciężkie od zapachu kwiatów lotosu, kiedy wkroczyłem do odosobnionego pawilonu Dalii, ukrytego klejnotu schowanego w wzgórzach, gdzie świat wydawał się odległym wspomnieniem. Zapach całkowicie mnie otulił, słodki i odurzający, mieszając się z ziemistym tonem wilgotnego mchu z otaczającej roślinności, sprawiając, że każdy oddech wydawał się rozkoszą. Moje buty szurały cicho po miękkich tkanych matach pod stopami, wilgotność wieczoru owijała moją skórę jak ciepła zasłona, wyostrzając świadomość izolacji, głębokiego poczucia wkroczenia w zupełnie inny wymiar. Stała tam, elegancka i tajemnicza, jej oliwkowa opalenizna lśniła w miękkim świetle lampionów, te chłodne popielate szare włosy opadały w nieładnym, teksturowanym bobie, oprawiając jej bursztynowe brązowe oczy. Światło muskało jej rysy delikatnymi pieszczotami, rzucając subtelne cienie, które podkreślały gładkie kontury policzków i delikatny łuk brwi, jej skóra promieniowała ciepłem, które przyciągało mnie mimo chłodnego powiewu pawilonu. Te oczy uwięziły mnie od pierwszego spojrzenia, ciepłe, lecz enigmatyczne, wciągając w sieć, o której nie wiedziałem, że jej pragnę. W tej chwili mój umysł wypełniły nieproszone myśli – wizje splątanych kończyn i szeptanych wyznań – jej spojrzenie zdzierało ze mnie zbroję wędrowca, obnażając samotność, którą niosłem przez kontynenty. „Victor Hale” – powiedziała głosem jak jedwab na rzecznych kamieniach – „witaj w moim ustroniu. Rzadko goszczę kogoś takiego jak ty – wędrowca z historiami wyrytymi w oczach”. Barwa jej słów rezonowała głęboko w mojej piersi, gładka i dźwięczna, niosąc subtelny akcent sugerujący starożytne rody, sprawiając, że moje serce zadrgało w odpowiedzi. Nie mogłem oderwać wzroku. Coś w sposobie, w jaki się poruszała, szczupła i pełna gracji przy wzroście 5'6", jej średnie piersi subtelnie zarysowane pod luźno zawiązaną jedwabną szatą na talii, mówiło mi, że ta noc rozplącze każdą strzeżoną tajemnicę, jaką niosłem. Jej wdzięk był hipnotyczny, każdy gest celowy, lecz płynny, szata szeleściła cicho o jej ciało, drażniąc wyobraźnię przelotnymi widokami formy pod spodem, budząc gorąco nisko...