Próba Poddania się Ambitnej Emmy

Prywatny apartament na szczycie wieżowca firmy overlookował błyszczącą panoramę Buenos Aires, jego okna od podłogi do sufitu ramowały noc pełną obietnic i niebezpieczeństw. Emma Romero stała w centrum słabo oświetlonego pokoju, jej popielate blond włosy związane w elegancki niski kok, który podkreślał smukłe linie jej owalnej twarzy. W wieku 26 lat argentyńska piękność miała jasnoniebieskie oczy pełne burzy determinacji, jej ciepła opalona skóra lśniła pod miękkim bursztynowym światłem. Smukła i pełna gracji przy wzroście 5'6", jej średniej wielkości biust unosił się delikatnie z każdym miarowym oddechem pod obcisłą czarną bluzką, która opinała jej wąską talię i szczupłą sylwetkę. Victor Hale, siwowłosy starszy partner firmy, rozciągał się na skórzanej chaise longue, jego ostry wzrok wbity w nią. Obok niego Lila Voss, ostrojęzyka asystentka z kruczymi włosami i przeszywającymi zielonymi oczami, popijała szampana, jej usta wykrzywione w oczekiwaniu. Marcus Kane, ambitny rywal-prawnik, opierał się o barek, jego muskularna budowa napięta, ciemne oczy tlące się. Wszyscy spotkali się tu w przeddzień kulminacyjnej rozprawy, łuki rywalizacji, pożądania i zawodowej ambicji splatające się jak nici samej sprawy. Serce Emmy biło jak oszalałe, nie ze strachu, ale z celowego wyboru, jakiego dokonała. Jej kariera wisiała na włosku – awans na partnera kusił jak marchewka, ale tylko jeśli poprowadzi przygotowania do tej ostatecznej rozprawy z mistrzostwem. Jednak tej nocy odrzuciła czyste gry o władzę. Wsunęła rękę do kieszeni, czując materiał czerwonych majtek, które miała pod ołówkową spódnicą – symbol jej ewoluującego ja, podatność oferowana jako siła. „To moja próba poddania się”, pomyślała, czując przyspieszone tętno. Powietrze brzęczało niewypowiedzianymi pragnieniami, zapach drogiej wody kolońskiej mieszał się z jej subtelnymi perfumami jaśminowymi. Ruszyła naprzód, obcasy cicho stukając o marmurową podłogę, gotowa zorkiestrować pojednanie poprzez surową, wspólną ekstazę. Światła miasta migały poniżej, odbijając iskrę zapalającą się w niej. Emma powoli obeszła pokój, jej jasnoniebieskie oczy napotykając kolejno każdego z nich....