Północna Spowiedź Mei Lin

Seedy bar pulsował szorstkim tętnem, neony migotały przez brudne okna jak konające świetliki. Dym wisiał gęsto w powietrzu, mieszając się z ostrym zapachem taniej whiskey i spoconej desperacji. Siedziałem w narożnej loży, popijając bourbona, który palił jak trzeba, oczy wbite w nią – Mei Lin. Była wizją porcelanowej gracji pośród chaosu, jej długie proste czarne włosy spływały jak jedwab w dół smukłych pleców, oprawiając owalną twarz, która mogłaby rozpalić tysiąc obsesji. W wieku 26 lat ta chińska piękność poruszała się z wystudiowaną elegancją, jej ciemnobrązowe oczy skanowały salę z cichą intensywnością, jej 5'6" figura smukła i atletyczna, średnie cycki subtelnie napinały czarną bluzkę opinającą wąską talię. Obserwowałem ją od miesięcy, od tamtego fatalnego połączenia z jej przeszłą operacją. Jeszcze nie wiedziała, ale ja byłem ocalałym – bratem lekarza, który uratował mi życie podczas tej spieprzonej procedury, z której ona ledwo uszła z życiem. Jej spowiedź w nocnym poście na blogu o tym piekle wciągnęła mnie, magnetyczna siła, której nie mogłem się oprzeć. Stalking stał się moim rytuałem: fotki z daleka, śledzenie jej kroków po mieście, uczenie się jej rytmów. Dziś wieczorem, w tej spelunie zwanej The Black Orchid, los – albo mój plan – przywiódł ją tu samą. Pijała gin z tonikiem, usta rozchylały się miękko, nieświadoma burzy szalejącej w mojej piersi. Serce waliło mi jak młot, wyobrażałem sobie zdzieranie jej warstw, zagarnięcie sekretów ukrytych za tą wystudiowaną fasadą. Jukebox w barze nucił zmysłowy blues, cienie tańczyły po jej porcelanowej skórze. Napięcie skręcało mnie jak sprężyna, possessywny głód wyostrzał każdy wzrok. Przekręciła nogi, brzeg krótkiej spódniczki podjechał na tyle, by drażnić gładką przestrzeń uda. Wiedziałem, że dziś pozna prawdę, a w tym objawieniu całkowicie mi się podda. Nie mogłem dłużej czekać. Odepchnąłem się od loży, przecisnąłem przez tłum, smród starego piwa i nieumytych ciał rozstępował się przede mną. Ciemnobrązowe oczy...