Powolny festiwalowy pull Izabeli w alei

Targ nocny pulsował życiem, lampiony kołyszące się jak świetliki pijane rytmem, ich ciepłe pomarańczowe światło rzucające migoczące cienie na tętniący tłum, powietrze gęste od skwierczenia empanad smażonych w gorącym oleju i słodkiego zapachu mango krojonych zręcznymi nożami sprzedawców. Kakofonia głosów targujących się, dziecięcych śmiechów i pulsujących bitów reggaetonu z pobliskich głośników tworzyła symfonię, która wibrowała w mojej klatce, wyostrzając każdy zmysł. I tam była ona — Isabel Mendez, jej ciemne loki łapiące światło, jasnobrązowe oczy wbijające się w moje pośród tłumu, te oczy jak wypolerowany bursztyn pod lampami, wciągające mnie z intensywnością, która rozmazywała świat na krawędziach. Poczułem to, zanim zrozumiałem, ten pociąg, magnetyczny i niepodważalny, nagłe ściskanie w brzuchu, przypływ gorąca, który nie miał nic wspólnego z wilgotną wenezuelską nocą, a wszystko z tym, jak jej pełne usta wygięły się w ciekawości, jej drobna sylwetka kołysząca się subtelnie w rytm muzyki. W figlarnym pojedynku spojrzeń i tańców pośród konkurentów walczących o uwagę, przyjaciół przepychających się i krzyczących zakłady, powietrze elektryzujące się od koleżeństwa i flirtu, wybrałem ją publicznie, moja ręka przecinająca powietrze, by zdobyć to, czego moje ciało już pragnęło, serce wali mi jak młot, gdy wokół wybuchły okrzyki. Jej uśmiech, pół nieśmiały, pół złośliwy, obiecywał rozplątanie, przelotny widok ognia pod jej karmelową skórą, figlarna iskra, która kazała mi się zastanawiać, jakie sekrety kryją te loki, jakie namiętności te oczy. Teraz, w cieniu alei, gdzie basowe bity odbijały się jak bicie serca, szorstkie ceglane ściany zamykały się jak spiskowcy, świat wyblakł, zostawiając tylko jej ciepło przy mnie, słaby zapach jej perfum jaśminowych mieszający się z ziemistym muchem nocy, obietnica czułego rozplątania wisząca gęsto w wilgotnym powietrzu, mój umysł pędzący z antycypacją jej dotyku, jej smaku, sposobu, w jaki jej oddech mógłby się zaciąć, gdy w końcu zmniejszę dystans. Festiwal tętnił życiem, rozróba kolorów i dźwięków cisnąca się na nas...