Posesyjne objęcia Luci

Hafowany pañuelo trzepotał w jej palcach jak flaga kapitulacji, jego delikatne nici łapały ostatnie światło zachodu słońca w Santiago, mieniąc się odcieniami karmazynu i złota, które tańczyły po jedwabiu. Stałem tam, serce waliło mi w piersi, wciągałem ostre górskie powietrze z lekką słoną nutą odległego Pacyfiku, oczy wbite w Lucię, jak mi go podawała. Lucia stała na tarasie apartamentu na dachu, jej śnieżnobiałe włosy szeptały na ramionach jak kaskada świeżego blasku księżyca, każdy kosmyk łapał gasnące promienie i lśnił eterycznie na tle pogłębiającego się indygo nieba. Jej ciemnobrązowe oczy złapały moje z obietnicą, która sprawiła, że puls mi zahuczał, głęboki, natarczywy rytm odbijający wibrujący puls miasta daleko w dole, gdzie klaksony trąbiły cicho, a uliczni sprzedawcy wołali w rytmicznym hiszpańskim. Była moja na tę noc — zdobyta tym jedwabnym znakiem, który dałem jej tygodnie temu podczas naszych kradzionych chwil w Valparaíso, wspomnienie jej drżących palców, jak go przyjmowała, wracało falą, teraz oddany jako zaproszenie, które przeszyło mnie dreszczem triumfu posiadania. Miasto rozciągało się poniżej, pełne odległych rytmów salsy unoszących się z ukrytych barów, śmiechu wylewającego się z otwartych okien, szumu życia, który wydawał się tu na górze, w tej wyniosłej świątyni, tak odległy. Ale tu na górze była tylko jej ciepła aura bijąca ku mnie jak ogień kominka, jej namiętność ciągnąca mnie bliżej niewidzialną smyczą, która sprawiała, że skóra mi cierpła z napięcia. Już czułem, jak ciepło między nami rośnie, wolno tlący się żar w moich żyłach, wyobrażając sobie żywo, jak jej drobna sylwetka wygnie się pod moim dotykiem, oddana i dzika, jej jasnobrązowa skóra zarumieni się pod moimi dłońmi, oddech zadrży w tych miękkich, błagalnych westchnieniach, których pragnąłem od naszego ostatniego rozstania. Mój umysł pędził z wizjami nocy przed nami, sposobem, w jaki jej krągłości ugną się pode mną, ciemnobrązowe oczy zamglą się w poddaniu, każdy cal jej ciała...