Polecenia Mili z krawędzi sceny

Festiwal pulsował życiem pod letnimi gwiazdami, bębny grzmiały jak bicie serca, którego nie mogłem zignorować. Powietrze brzęczało surową energią tłumu, śmiech mieszał się z ostrymi okrzykami pieśniarzy ludowych, zapach dymu drzewnego i pieczonego jagnięcia ciążył na bryzie niosącej ziemisty zapach deptanej trawy. Świetliki tańczyły na obrzeżach, ale moje oczy były wbite w główną scenę, gdzie horo rozwijało się w hipnotyzującym łańcuchu ciał kołyszących się w pradawnym rytmie. Tam była ona, Mila Ivanova, moja tajemna obsesja, wpleciona w łańcuch tancerzy na krawędzi głównej sceny. Przez tygodnie obserwowałem ją z obrzeży wsi, jej obraz nawiedzał moje sny – te smukłe ruchy, ta zaraźliwa radość, która ściskała mi klatkę piersiową niewypowiedzianym pragnieniem. Jej ciemnofalowane włosy łapały światło pochodni, kołyszące się z każdym krokiem horo, każde szarpnięcie odsłaniało fragmenty jej jasnej oliwkowej skóry lśniącej lekką warstewką potu pod migotliwym płomieniem. Jej zielone oczy, ostre i pełne życia, skanowały tłum co jakiś czas, jakby wyczuwały ciężar mojego spojrzenia z cieni. Czekałem w cieniach, serce waliło mi tak mocno, że myślałem, iż zdradzi mnie przed rozbawionymi obok, dłonie śliskie od napięcia, gdy linia tancerzy zbliżała się kołysząc. Bębny budowały gorączkowy crescendo, stopy tupiące w idealnej synchronizacji, i w tym ulotnym momencie, gdy przeszła na wyciągnięcie ręki, wsunąłem liścik w chustę na jej talii, gdy znalazła się blisko. Moje palce otarły się o miękki materiał, ciepło jej ciała promieniowało przez niego, posyłając dreszcz prosto do mojego krocza. „Otarzyj się o mnie”, nakazywało to, proste i śmiało, słowa, które nakreśliłem w słabym świetle mojego pokoju wcześniej tego wieczoru, napędzane fantazjami, które nie dawały mi spać noc po nocy. Jej zielone oczy zerknęły na moje w środku obrotu, iskra rozpoznania, śmiałości błysnęła na jej twarzy – lekko rozszerzone, źrenice rozszerzające się w świetle pochodni, wargi rozchylone, jakby wciągała zaskoczony oddech. Czy wiedziała, że to ja, cichy wieśniak, który zbyt...