Pokusa Shirin w tokijskich cieniach

Horyzont Tokio mienił się jak morze połamanych diamentów za panoramicznymi oknami apartamentu na najwyższym piętrze, luksusowej klatki zawieszonej na szczycie jednej z błyszczących wież miasta. Shirin Tehrani stała tam, jej truskawkowo-blond włosy lekko faliste i długie, opadające na plecy jak jedwabny wodospad łapiący neonowe światło. W wieku 21 lat ta drobna perska piękność o jasnej skórze i przenikliwych zielonych oczach uosabiała figlarną spontaniczność, która niosła ją przez niezliczone włamania na kontynentach. Jej owalna twarz nosiła figlarny uśmiech, jej atletyczna smukła sylwetka — 168 cm z średnimi cyckami — ubrana w obcisłą czarną sukienkę koktajlową, która opinała wąską talię i prowokująco rozszerzała się na biodrach. Obróciła się do Kaia Vossa, swojego partnera w zbrodni, wysokiego, ponurego Niemca o ostrych rysach i tatuażowanym ramieniu wystającym spod rozpiętej koszuli. Uciekli z Europy po nieudanym skoku, lądując w Tokio, by celem uczynić legendarny diament Hiroshiego Tanaki — bezbłędny kamień 50 karatów, o którym krążyły plotki, że ukryty w jego prywatnym ryokanie. Powietrze brzęczało odległym pulsem miasta, ale wewnątrz napięcie wiło się jak dym. Zielone oczy Shirin błyszczały, gdy podeszła do niego kołysząc biodrami, obcasy cicho stukając o marmurową podłogę. „Kai, kochanie, wyobraź sobie to na mojej szyi”, zamruczała, jej głos przesiąknięty tą spontaniczną figlarną, która zawsze go rozbrajała. Przesunęła palcem po pustej przestrzeni na gardle, przywołując wisiorek, który miał pomieścić ich łup. Wzrok Kaia pociemniał, przyciągnięty subtelnym kołysaniem jej bioder, sposobem, w jaki sukienka szeptała po jej jasnej skórze. Mira, ich enigmatyczna kontaktowa — smukła japońska agentka o kruczych włosach i świadomych oczach — rozciągała się na aksamitnej chaise longue, popijając sake. Dołączyła do nich dla kamuflażu, jej obecność dodając elektryzujący pod prąd. Napad wisiał w powietrzu, ale równie gęste były cienie ich pragnień, podsycane adrenaliną pościgu. Shirin czuła, jak to narasta, ten znajomy dreszcz mieszający się z czymś głębszym, bardziej pierwotnym. Cienie miasta...