Pokusa Rywalki Natalii

Prywatny lounge firmy był sanktuarium z polerowanego mahoniu i miękkiej skóry, ukryty na najwyższym piętrze moskiewskiego wieżowca, gdzie błyszczące światła miasta przebijały się przez okna od podłogi do sufitu jak odległe gwiazdy. Było już dawno po godzinach pracy, brzęk jarzeniówek przygasł do uwodzicielskiego blasku, rzucając długie cienie na pluszowe fotele i gładki marmurowy bar. Natalia Semyonowa wkroczyła do środka, jej smukła sylwetka o wzroście 5'6" napięta od ledwo powstrzymywanej furii, długie falowane brązowe włosy kołyszące się jak sztandar buntu. W wieku 25 lat ta rosyjska piękność o jasnej skórze, owalnej twarzy i przenikliwych szarych oczach uosabiała zaciętą ambicję, która pchnęła ją przez brutalny świat korporacyjnych finansów. Jej średniej wielkości cycki unosiły się i opadały z każdym ostrym oddechem, napinając białą koszulę wciśniętą w ołówkową spódnicę. Wcześniej tego dnia zauważyła Elenę Petrovą, czającą się w cieniu podczas prywatnej chwili, którą Natalia uważała za swoją własną – może kradziony rzut oka na nią z Dmitrim, albo coś bardziej intymnego. Ta rywalka z pracy, równie oszałamiająca z ostrymi rysami i kruczymi włosami, miała ten samozadowolony błysk w oku od tamtej pory. Natalia nie mogła tego puścić płazem. Drzwi lounge'u kliknęły za nią, zamykając je w tej intymnej arenie. Elena opierała się o bar z kieliszkiem wódki w dłoni, jej usta wygięły się w drapieżny uśmiech. Powietrze zgęstniało od niewypowiedzianych oskarżeń, zapach drogich perfum mieszał się z lekkim połyskiem skóry. Serce Natalii waliło, mieszanka wściekłości i czegoś niebezpiecznie elektryzującego budziła się nisko w brzuchu. Zawsze widziała Elenę jako zagrożenie – lustrzane odbicie własnej bezwzględnej ambicji – ale tej nocy, w tej aksamitnej pułapce, granica między nienawiścią a głodem się zatarła. 'Co widziałaś?' zażądała Natalia, jej głos jak chrapliwy bicz. Szare oczy Eleny, tak podobne do jej własnych, błyszczały figlarnie. Konfrontacja wisiała w powietrzu, ciężka od obietnicy eksplozji, gdy światła miasta migały jak świadkowie ich...