Pokusa Podglądającego Sąsiada Nadii

Nie mogłem oderwać wzroku od rozświetlonego okna po drugiej stronie wąskiej alejki między naszymi wieżowcami. Tam była ona, Nadia Al-Farsi, elegancka libańska piękność, która wprowadziła się kilka miesięcy temu. Miała 25 lat i poruszała się z wyrafinowaną gracją, która przyspieszała mi puls za każdym razem, gdy ją zobaczyłem na balkonie. Dziś wieczorem światła Dubaju migały poniżej jak rozsypane diamenty, rzucając ciepłą poświatę do jej salonu. Stała przy szybach od podłogi do sufitu, jej długie, lśniące czarne jak heban proste włosy opadały kaskadą na plecy, oprawiając owalną twarz i oliwkową opaloną skórę. Jej jasnobrązowe oczy zdawały się skrywać sekrety, gdy rozwiązywała jedwabny szalik z szyi – ten sam, który widziałem na niej wcześniej, teraz przekształcony w coś bardziej intymnego. Owinęła szalik wokół swojej smukłej sylwetki o wzroście 5'6", jej średnie cycki unosiły się delikatnie z każdym oddechem pod cienką białą bluzką. Jej ciało było szczupłe, atletyczne w pozie, wąska talia podkreślała eleganckie krągłości. Oparłem się o balustradę balkonu, ciepła wieczorna bryza niosła słabe zapachy jaśminu z ulic poniżej. Co ona robiła? Przeszła szalikiem po obojczyku, palce się zawahały, oczy półprzymknięte w czymś, co wyglądało na zadumę. Serce mi waliło; to nie było przypadkowe. Tkanina szeptała na jej skórze – tak sobie wyobrażałem – i wygięła się lekko, wciskając go niżej, na brzuch. Myślała o kimś? Sposób, w jaki rozchyliła usta, a miękki westchnienie uciekło, sprawił, że mój kutas drgnął w dżinsach. Zauważyłem ją wcześniej, wymieniając grzeczne skinienia, gdy nasze balkony zrównywały się o zachodzie słońca. Ale dziś wieczór był inny. Szalik wirował w jej dłoniach, a ona pozwoliła mu ześlizgnąć się między uda, biodra kołysnęły się subtelnie. Żar przeszył mnie. Była sama? Jej mąż Amir wyjechał w interesach, podsłuchałem plotki w budynku. To było prywatne, zakazane, a jednak tu stałem ja, Alex Thorne, 28-letni architekt, podglądając jak jakiś zbok. Wyrzuty sumienia...