Pokusa Natalii od Współzawodniczki Rozpala się

Księżyc wisiał nisko nad bezkresną plażą oświetloną blaskiem, rzucając srebrzysty połysk na fale szepczące o brzeg. Natalia Semyonova, 25-letnia rosyjska gwiazda siatkówki, tłukła piasek bosymi stopami, jej długie faliste brązowe włosy związane w luźny kucyk kołyszący się z każdym krokiem. Jej smukła sylwetka 168 cm, wyćwiczona niekończącymi się treningami, poruszała się z pełną gracji intensywnością — jasna skóra lśniąca lekkim potem w tropikalnym nocnym powietrzu. Szare oczy skupione przed siebie, biegła by oczyścić umysł, ciężar ostatnich skandali cisnący na jej namiętny duch. Wideo z jej ostatniej przygody wyciekło, szepty rozchodzące się po drużynie jak wstrząsy wtórne. Potrzebowała tej samotności, rytmicznego szumu fal zagłuszającego chaos. Ale samotność rozproszył kroki dopasowujące się do jej tempa z tyłu. Lena Vasquez, jej ognista latynoska współzawodniczka i instruktor jogi na pół etatu, dogoniła ją bez wysiłku, jej atletyczne krągłości trzymające krok. Ciemne oczy Leny błyszczały niewypowiedzianymi pytaniami, jej sportowy stanik i szorty opinające napięte ciało. „Natalia, zaczekaj”, zawołała, głos chrapliwy od biegu. Natalia zwolniła, serce bijące szybciej nie tylko od wysiłku. Powietrze między nimi zgęstniało, naładowane zapachem soli i nocnych kwiatów. Obecność Leny była magnetyczna, mieszanka siły i zmysłowości, którą Natalia podziwiała z daleka podczas treningów drużynowych. Pod gwiazdami, z sylwetką altanki majaczącą w oddali — prywatną oazą z matami do jogi i olejami — ich nocny bieg wydawał się preludium do czegoś nieuniknionego. Intensywna natura Natalii ożyła, podatność pękająca jej strzeżoną fasadę, gdy wzrok Leny zatrzymał się o ułamek za długo na jej falującej piersi. Plaża, rozległa i intymna, wstrzymała oddech, obiecując pokusy, które mogły rozpalić lub zniszczyć ich więź drużynową. Natalia zerknęła na Lenę, biegnąc bokiem, piasek chłodny i twardy pod stopami, popychający je naprzód w noc. Konfrontacja, której się obawiała, była nieunikniona; wyraz twarzy Leny był zbyt świadomy, zbyt intensywny. „No, co do tego wideo”, powiedziała wreszcie Lena, nie przerywając biegu, jej...