Pokusa Liyany w Galerii

Reflektor oświetlił ją idealnie, podkreślając delikatny łuk szyi Liyany, gdy utrzymywała pozę na podium. Nie mogłem oderwać wzroku od nieśmiałej indonezyjskiej piękności, jej brązowe włosy opadające jak jedwab, jej drobna sylwetka owinięta w obcisłą czarną sukienkę, która sugerowała sekrety pod spodem. Na prywatnym pokazie zapowiedziowym w galerii Rafiqa, pośród szeptów elitarnych gości, nasze spojrzenia się spotkały – obietnica pokusy, która miała nas oboje rozłożyć na łopatki. Powietrze w galerii Rafiqa w Brickfields brzęczało od napięcia, takiego, które lepi się do skóry jak wilgoć po tropikalnym deszczu. Przyszedłem na prywatny pokaz zapowiedziowy, zwabiony plotkami o żywej modelce, która uchwyciła duszę podatności w każdej linii. Liyana Noordin stała tam pod miękkim światłem galerii, jej drobna sylwetka w pozie na aksamitnie zasłoniętym podium, ubrana w prostą czarną tunikę, która opinała jej wąską talię i kończyła się tuż nad kolanami. Jej długie brązowe włosy, ułożone w nonszalanckie fale, oprawiały twarz mówiącą o cichych burzach – brązowe oczy nerwowo błyszczące, pełne usta zaciśnięte w skupieniu. Oparłem się o filar, popijając średniej klasy szampana, patrząc, jak Rafiq, właściciel galerii z ostrym koźlim zarostem i jeszcze ostrzejszym spojrzeniem, przedstawiał ją wybranym gościom. „Liyana ożywia płótno”, powiedział, głosem gładkim jak naoliwione hebanowe drewno. Przesunęła się lekko, jej mały biust uniósł się wraz z głębokim oddechem, i nasze oczy spotkały się przez salę. Coś zamigotało w jej spojrzeniu – może rozpoznanie z naszego ostatniego spotkania w moim studio w Chinatown, a może iskra czegoś nowego. Mój puls przyspieszył. Była wciąż tą nieśmiałą dziewczyną zrzucającą policyjny mundur jak starą skórę, ale tej nocy, w tej jaskini sztuki i pożądania, wydawała się gotowa odsłonić więcej. Gdy tłum mruczał krytyki, poczułem pociąg. Rafiq złapał mój skinienie i machnął, żebym podszedł bliżej. Z bliska jej ciepła złota skóra promieniała, a ja wyczułem delikatny jaśmin jej perfum. „Co widzisz, Victor?”, zapytał Rafiq, klepiąc mnie...