Pogłębiająca się drańska lekcja Sophii

Ekran ożył z mrugnięciem, znajomy szum wentylatora laptopa wzniósł się w ciszy mojego słabo oświetlonego pokoju, i tam była ona — Sophia Gagnon, jej leśnozielone oczy wpiły się w moje przez kamerę z tą zmysłową intensywnością, która nawiedzała moje myśli od naszej ostatniej wymiany, budząc niespokojny ból głęboko w moim jądrze, którego żadne chodzenie nie uśmierzyło. W wieku 21 lat nosiła się z gracją kogoś, kto dokładnie zna moc, jaką posiada, jej brudno blond włosy opadały w asymetrycznym bobie z boku, muskając jej brązowe ramiona akurat tak, pasma łapiące miękkie światło lampy biurkowej i lśniące jak nici wypolerowanego złota. Przesunąłem się na krześle, skóra skrzypnęła pode mną, napięcie skręciło się ciasno w mojej klatce piersiowej jak sprężyna nawinięta za mocno, skóra mrowiła od elektrycznego brzęczenia oczekiwania, które sprawiało, że palce drgały mi na biurku. Kiedy się uśmiechnęła, wolno i z wyczuciem, krzywizna jej ust wysłała ciepły rumieniec w górę mojej szyi, jej mina obiecująca głębie rozkoszy, których ledwo mogłem sobie wyobrazić. „Alexandre” — zamruczała, jej kanadyjski akcent owijał się wokół mojego imienia jak jedwab, subtelna francuska intonacja przetaczała się po moich zmysłach, zapalając wspomnienia szeptanych wyznań w późnonocnych mailach, które zostawiły mnie zdyszanym i tęskniącym. „twój mail to było objawienie. Wyrecytuj mi jeszcze raz — powiedz, jak wola mocy Nietzsche'go cię porusza”. Jej palce bawiły się górnym guzikiem bluzki, rozpinając go akurat tyle, by zasugerować krzywiznę pod spodem, słaby cień koronki drażnił mój wzrok, i poczułem, jak puls przyspiesza, dudniąc ciężko w uszach, rytmiczny bęben podkreszał gorąco zbierające się nisko w brzuchu. To już nie była tylko lekcja filozofii; to była jej lekcja poddania się, każde słowo z jej ust nitką jedwabiu wciągającą mnie ciaśniej w jej sieć, a ja byłem jej najgorliwszym uczniem, serce waliło z dreszczem ustępowania jej rozkazowi. Powietrze w pokoju zgęstniało, ciężkie od zapachu mojego własnego...