Podziemny Upadek Emmy w Długi

Powietrze w moim podziemnym pokerowym kurniku wisiało gęste od dymu cygar i napięcia, takiego, co lepi się do skóry jak druga skóra. Przyćmione zielone lampy rzucały kałuże światła na stoły z filcem, gdzie grube ryby z podziemnego świata miasta zbierały się, ich twarze pół ukryte w ciemności. Zbudowałem to tajne imperium pod tętniącymi ulicami, labirynt betonowych tuneli przerobiony na pałac występków, z aksamitnymi sznurkami, kryształowymi karafkami starzonego whisky i nieustannym tasowaniem kart, które obiecywało fortuny wygrane lub stracone w jednej rozdałce. Dziś wieczorem stawki brzęczały elektrycznie, pulsując w żyłach każdego gracza siedzącego przy głównym stole. Wtedy weszła ona – Emma Romero, 26-letnia argentyńska petarda z ambicjami ostrymi jak jej jasnoniebieskie oczy. Jej popielate blond włosy były upięte w elegancki niski kok, oprawiający owalną twarz z ciepłą opaloną skórą, która lśniła w słabym oświetleniu. Smukła przy 168 cm wzrostu, jej średnie cycki subtelnie napierały na przylegającą czarną bluzkę, zestawioną z obcisłą spódnicą ołówkową, która opinała jej atletyczne smukłe krągłości. Poruszała się z zdeterminowaną pewnością siebie, obcasy stukające o kratowany podłogę, przyciągając każde oko w sali. Słyszałem szepty o niej: modelka ledwo wiążąca koniec z końcem w świecie mody, polująca na większe wygrane, by sfinansować marzenia. Ale marzenia kosztują kasę, a dziś przyszła tu postawić wszystko. Ja, Jax Harlan, odchyliłem się w moim skórzanym fotelu przy końcu stołu dealera, palce wystukujące krawędź blatu. Zablokowała ze mną spojrzenie, siadając naprzeciwko, obca dla większości, ale nie dla mnie – oznaczyłem ją w chwili, gdy pytała o grę przez tylne kanały. Inni gracze poruszyli się: zgrzybiały biznesmeni, para podejrzanych finansistów i Sophia Reyes, moja czasem informator z kruczymi włosami i jadowym uśmiechem, siedząca po lewej od Emmy. Sophia dała mi cynk o desperacji Emmy, podsuwając akurat tyle, by się pokazała. Pulka już błyszczała żetonami wartymi tysiące, ale wyczuwałem głód Emmy na więcej. „Panie i panowie”,...