Podniecenie Yui w Galerii na Widoku

Podziemna galeria pulsowała ukrytą energią, ukryta pod neonowymi ulicami Tokio. Przygaszony czerwony blask rzucał wydłużone cienie na odsłonięte ceglane ściany ozdobione awangardowymi rzeźbami – skręconymi formami z metalu, które budziły surowe ludzkie pożądanie. Hiroshi Tanaka, enigmatyczny kurator o ostrych rysach i wiecznym uśmieszku, stał w centrum słabo oświetlonej sali, jego głos niski pomruk, gdy zwracał się do wybranych gości. „Dzisiaj jesteśmy świadkami żywej sztuki” – ogłosił, jego oczy błyszczały. „Yui Kato, nasza spokojna muza, wcieli się w podatność i ekstazę”. Yui stała na podwyższonej platformie, jej drobna sylwetka o wzroście 5'6" kąpana w pojedynczym reflektorze, który podkreślał jej jasną skórę lśniącą jak porcelana. Jej długie proste czarne włosy opadały kaskadą na plecy, oprawiając owalną twarz z ciemnobrązowymi oczami o spokojnej głębi, nieugiętymi nawet w tej jaskini woyeurów. Nosiła przezroczysty biały kimono, luźno zawiązany, sugerujący średniej wielkości cycki i wąską talię pod jej drobną figurą. Na szyi zwisał prosty srebrny wisiorek – rodzinna pamiątka, jej kotwica w chaosie. Dwudziestopięcioletnia japońska artystka czuła ciężar dwudziestu par oczu na sobie, mieszankę artystów, kolekcjonerów i poszukiwaczy wrażeń popijających sake z kryształowych kieliszków. Jej serce biło równo, spokój maskował subtelne podniecenie wijące się w brzuchu. Hiroshi obchodził ją powoli, jego palce musnęły brzeg szlafroka. „Odsłaniaj się stopniowo” – szepnął, na tyle głośno, by publika usłyszała. Palce Yui drżały lekko, gdy rozwiązała szarfę, materiał rozchylił się, odsłaniając smugę jej jasnej skóry. Powietrze gęstniało od napięcia, pachniało kadzidłem i oczekiwaniem. Goście nachylali się, szepty rozchodziły się falami. Czuła się odsłonięta, ale wzmocniona, jej spokojna natura zamieniała podatność w sztukę. Wisiorek chłodził jej pierś, uziemiając, gdy szlafrok zsunął się dalej, drażniąc krzywiznę ramienia. Spojrzenie Hiroshiego się przedłużało, obiecując więcej. To nie była zwykła wystawa; to preludium do czegoś pierwotnego, gdzie granice się zacierały, a pożądania zapalały. Hiroshi cofnął się, jego głos przykuł uwagę sali. „Obserwujcie jej pozę, spokój...