Podniecenie ekspozycją Mei Ling na platformie

Światła festiwalu rozmazywały się w kalejdoskop, gdy nasza platforma toczyła się przez zatłoczone ulice, ich jaskrawe czerwienie i błękity pulsowały jak żywe serce na aksamitnym niebie nocy, rzucając ulotne cienie, które tańczyły po morzu wykrzywionych twarzy poniżej. Powietrze było gęste od zmieszanych zapachów ulicznego jedzenia – słodkiej waty cukrowej i skwierczących szaszłyków – mieszających się z słonym posmakiem potu od tłoczących się mas stłoczonych bark w bark wzdłuż trasy parady. Każde dudnienie kół platformy po nierównych bruku wysyłało subtelne wibracje w górę moich nóg, podkręcając elektryzującą anticypację brzęczącą w moich żyłach. Śmiech Mei Ling bulgotał obok mnie, jasny, zaraźliwy dźwięk, który przecinał kakofonię okrzyków i odległych fajerwerków, jej ciemne oczy błyszczały figlarnie w blasku, odbijając chaotyczne światło jak dwa obsydianowe baseny pełne niewypowiedzianych sekretów. Byliśmy gwiazdami tego duetu, ciała kołyszące się w idealnej synchronizacji – tak przynajmniej myślał ryczący tłum, ich aplauz zalewał nas falami, które sprawiały, że skóra mrowiła od adrenaliny. Ale pod choreograficzną precyzją ciepło między nami rosło, powolny ogień podsycany każdym wymienionym spojrzeniem i przypadkowym dotykiem, jej figlarny zderzenie biodrem o moje wysyłało iskry w górę mojego kręgosłupa, ostre i natarczywe, jak pierwsze trzaski błyskawicy przed tym, jak burza się uwolni. Czułem ciepło bijące od jej drobnej sylwetki, subtelne ocieranie się jej spódnicy o moje udo budziło coś pierwotnego, mój puls przyspieszał, gdy wciągałem jej delikatny kwiatowy zapach perfum zmieszany z wilgocią nocy. Jej jasna skóra lśniła eterycznie w strobiących światłach, kilka luźnych pasm z jej niskiego skręconego koka oprawiało jej zarumienione policzki, i w tamtej chwili zastanawiałem się, jak daleko ta figlarna wariatka nas popchnie, właśnie tu pośród nieświadomych tysięcy. Coś dzikiego miało się zapalić, prosto przed oczami tysięcy, ryzyko skręcało się pysznie w moich trzewiach, mieszanka strachu i podniecenia sprawiała, że oddech mi zapierał dech, i nie mogłem się doczekać, jak daleko zabierze nas jej...