Poddanie się Kathleen w zmierzchowych wydmach

Słońce zniżało się nisko nad festiwalem plażowym, malując wszystko smugami rozżarzonego złota. Powietrze ciężkie od zapachu soli i kremu z filtrem, rytmiczny ryk oceanu mieszał się z cichnącymi echami basowej muzyki i beztroskiego śmiechu dobijającego z zatłoczonego brzegu. Stałem na skraju wydm, odległy tupot muzyki i śmiechu cichł za mną, ciepłe ziarenka piasku przesuwały się pod moimi bosymi stopami, każde z nich miękkie przypomnienie niekończącego się upału dnia. Serce biło mi trochę szybciej w cichnącym zmierzchu, napięcie skręcało się w piersi jak sprężyna nawinięta za mocno. Wtedy ją zobaczyłem – Kathleen Torres, krocząca przez piasek z tym pewnym kołysaniem bioder, które zawsze zatrzymywało mi serce. Cholera, poruszała się, jakby plaża była jej własnością, każdy krok celowy, biodra kołyszące się w rytmie fal rozbijających się obok. Jej ciemnoczerwone włosy związane w wysoki, gładki kucyk, kołyszące się jak wahadło z każdym krokiem, łapiące złote światło i lśniące jak wypolerowany mahoń. Miała na sobie skąpe bikini, które opinało jej klepsydrowe krągłości, cienki materiał przylegał do wybrzuszenia jej średnich piersi, wąski dół talii rozszerzający się w pełne biodra, które prosiły się o chwyt. Karmelowy blask jej skóry łapiący ostatnie promienie wydawał się prawie luminescencyjny, ciepła zachęta pod gasnącym słońcem, drobne krople potu kreślące leniwe ścieżki w dół obojczyka. Nasze spojrzenia spotkały się przez rozległą przestrzeń piasku, a ten wesoły błysk w jej ciemnobrązowych oczach obiecywał kłopoty – oczy, które kryły głębię figlarności pomieszanej z czymś dzikszym, bardziej pierwotnym, wciągającym mnie jak grawitacja. „Rico” – zawołała, jej głos niósł się nad falami, nabity psotą, gładki i drażniący, owijający się wokół mojego imienia jak pieszczota. Poczułem to wtedy, pociągnięcie, jak przypływ wciągający mnie pod wodę, nieodparty prąd, który sprawił, że skóra mi zadrżała, a oddech uwiązł. Wspomnienia błysnęły – skradzione chwile wcześniej w ciągu dnia, jej śmiech przecinający hałas festiwalu, jej dłoń muskająca moją przypadkiem, choć...