Poddanie Shirin w Spoconej Oazie

Słońce prażyło bezlitośnie po boku wydmy na retreat fitnessowy, zamieniając złote piaski w lśniące morze fal ciepła. Stałem z przodu otwartego pawilonu jogowego, moja mata rozłożona pod skąpym cieniem liści palmowych, patrząc, jak mała grupa gości przybywa na sesję w południe. Wtedy przykuła moją uwagę — Shirin Tehrani, nowa przybysza z truskawkowo-blond falami opadającymi na plecy, jej drobna sylwetka poruszała się z spontaniczną gracją, która krzyczała przygoda. W wieku 21 lat ta perska piękność miała zielone oczy błyszczące jak szmaragdy w słońcu, jej jasna skóra już lśniła lekką warstewką potu pod obcisłym topem jogowym i legginsami. Rozłożyła matę blisko przodu, posyłając mi figlarny uśmiech, który przyspieszył mi puls. Widziałem niezliczonych uczniów przechodzących przez tę pustynną oazę, ale żadna nie była jak ona — figlarna, spontaniczna, z energią wypełniającą przestrzeń. Gdy klasa się zaczęła, jej ciało płynnie przeszło w psa z głową w dół, jej owalna twarz obróciła się, by złapać mój wzrok, usta wygięły się w psotę. Powietrze było gęste od zapachu gorącego piasku i odległych przypraw, wydmy wznosiły się jak milczący strażnicy za nami. Prowadziłem ich przez powitania słońca, mój głos stały, ale myśli wędrowały do tego, jak jej średnie piersi wciskały się w materiał, jej wąska talia podkreślała atletyczną, drobną budowę przy 5'6". Zaśmiała się lekko, gdy zachwiała się w pozie wojownika, biorąc moment bez przeprosin, czarując grupę — i mnie — bez wysiłku. Gdy przeszliśmy do pozy dziecka, napięcie w powietrzu się zmieniło; jej spojrzenia się przedłużały, spontaniczne dotknięcia, gdy poprawiała formę, muskały moje instrukcje bliżej niż potrzeba. To nie była tylko joga; to był początek czegoś bardziej spoconego, pierwotnego. Gdy klasa się skończyła, została dłużej, ocierając pot z czoła, jej długie lekko falowane włosy przyklejały się do szyi. „Intensywna sesja, Reza” — powiedziała, jej głos chrapliwy od wysiłku. Skinąłem głową, czując już pociąg. Sauna w szatni...