Poddanie Izabeli w Chatce podczas Zamieci

Nie mogłem uwierzyć w nasze szczęście — albo pecha — kiedy zamieć uderzyła mocniej niż prognozowano, uwięziwszy Isabellę i mnie w tej odległej chatce narciarskiej wysoko w Szkockich Wyżynach. Wiatr wył jak bestia za oszronionymi szybami, śnieg napierał na bale aż świat na zewnątrz zniknął w białej otchłani. W środku ogień trzaskał w kamiennym palenisku, rzucając złocisty blask na rustykalną przestrzeń: zużyte drewniane belki nad głową, puszysty dywan przed płomieniami i ta parująca wanna z hydromasażem bulgocząca kusząco w narożnej alkowie, jej dysze mruczące cicho wbrew wściekłości burzy. Isabella Wilson, moja nieśmiała brytyjska koleżanka z biura w mieście, kuliła się na kanapie owinięta grubym wełnianym kocem, jej długie, lekko falowane ciemnobrązowe włosy opadały na ramiona jak kaskada północnego jedwabiu. W wieku 26 lat miała tę niewinną aurę — jasną skórę zarumienioną od zimna, które uciekliśmy, orzechowe oczy szeroko otwarte w mieszance strachu i ulgi, owalną twarz oprawioną tymi falami. Smukła przy wzroście 5'6", jej średnie piersi unosiły się delikatnie z każdym niespokojnym oddechem pod obcisłym swetrem, jej ciało to obrazek delikatnej bezbronności w dżinsach opinających wąską talię i smukłe nogi. Byliśmy na wyjeździe integracyjnym na nartach, który obrócił się w katastrofę, gdy burza nas odcięła. Jej palce drżały, gdy ściskała kubek gorącej czekolady, którą jej zrobiłem, para unosiła się jak szeptane sekrety. „Ewan, co jeśli nikt nas nie znajdzie?” — wymruczała, jej głos miękki, z tym właściwym londyńskim akcentem, który zawsze przyspieszał mi puls. Klęknąłem przy ogniu, dorzucając polan, czując, jak ciepło odbija to, które narastało w mojej piersi, patrząc na nią. W jej oczach migały wspomnienia — coś o wypadku z przeszłości, wspomniała wcześniej, kraksie w mgle, która zostawiła ją z terrorem izolacji. Dziś wieczorem, w tej chatce, sama ze mną, Ewanem Fraserem, tym szorstkim Szkotem, na którego zawsze zerkała nieśmiało, powietrze zgęstniało od niewypowiedzianego napięcia. Burza szalała, ale...