Poddanie Grace w chatce podczas zamieci

Wiatr wył za oknem mojej odosobnionej chatki, śnieg smagał szyby jak zazdrosny kochanek. W środku Grace Mitchell przytuliła się do mnie blisko, jej lawendowe fale muskały mi klatkę, niebieskie oczy rozszerzone z dreszczu naszej izolacji. Jej słodka niewinność budziła we mnie coś pierwotnego, obiecując noc, w której granice rozpuszczą się w żarze ognia — i naszych ciał. Droga do mojej chatki była hazardem, niebo pociemniało szybciej niż zapowiadano. Grace siedziała obok mnie w ciężarówce, jej małe dłonie skręcone w kroku, te niebieskie oczy miotały się między wirującym śniegiem a moim profilem. Wyszliśmy z baru w lodge w oparach niewypowiedzianego napięcia — Jax Harlan, to ja, w końcu porywając ją z tłumu po tygodniach ukradkowych spojrzeń. Jej śmiech brzmiał wcześniej lekko i uroczo, ale teraz, gdy zamieć zamykała się wokół nas, świat zwęził się do nas dwojga. Kiedy z chrzęstem weszliśmy po schodach werandy, zamieć ryczała na pełnym gardle. Odepchnąłem drzwi, wpuszczając ją do środka, gdzie znajomy zapach sosny i starego drewna owijał nas. Grace strząsnęła śnieg z lawendowych fal, tupiąc butami o wycieraczkę, jej drobna sylwetka przytłoczona za dużym swetrem, który pożyczyła z mojej ciężarówki. „To jakbyśmy byli ostatnimi ludźmi na ziemi”, powiedziała cicho, prawie bez tchu, zdejmując wilgotną kurtkę. Rozpaliłem ogień, patrząc, jak płomienie tańczą po jej jasnej skórze. Usiedliśmy na dywanie z kubkami kakała z procentami, zamieć waliła w chatkę jakby chciała wejść. Rozmowa płynęła tu łatwiej, z dala od ciekawskich oczu. Wyznała, jak lodge przytłaczało ją, jak Jax — ja — wyróżniałem się cichą pewnością siebie. Przyznałem, że ciągnęło mnie do niej od pierwszego wejrzenia, ta słodka niewinność maskująca iskrę, którą paliłem się rozpalić. Jej policzki poczerwieniały, nie od ognia, ale od surowej szczerości wiszącej między nami. Gdy grom zagrzmiał w wichurze, jej dłoń znalazła moją, palce splotły się — obietnica tego, co noc może przynieść. Ogień...