Poddanie Carmeny na dachu

Hawana noc otuliła nas jak szept kochanki, powietrze gęste od słonej bryzy z Malecón i odległego pulsu salsy unoszącego się z ulic poniżej. Mój taras na dachu, ukryta oaza nad kruszącymi się fasadami kolonialnymi, tonight pulsował życiem. Carmen Vega stała na krawędzi, jej sylwetka wycięta na tle gwiaździstego nieba, ciemnobrązowe włosy łapane przez bryzę w miękkie, luźne fale S, opadające długimi kaskadami w dół pleców. Miała na sobie czerwoną sukienkę, która opinała jej smukłą sylwetkę 5'6", materiał kołysał się wraz z biodrami, jakby był częścią rytmu, który w niej tkwił – namiętnego, ciepłego, pełnego życia. Nie mogłem oderwać wzroku. Było w niej coś magnetycznego, ogień, który mnie przyciągał, obiecując poddanie się pod tymi niekończącymi się gwiazdami. Tańczyliśmy wcześniej, ale tej nocy wszystko wydawało się inne. Światła miasta migały daleko w dole jak rozsypane diamenty, a kiedy odwróciła się do mnie, jej ciemnobrązowe oczy złapały moje z tym półuśmiechem, wiedziałem, że rytm zaprowadzi nas w nieodwracalne miejsce. Mój puls przyspieszył, dopasowując się do bicia muzyki, która wkrótce nas pochłonie. To była Carmen – kubański żar w ludzkiej postaci – i na tym dachu byłem gotów czcić każdą krzywiznę, każdy kołysanie, aż noc nas obu wydojrza. Nalałem nam rumu czystego, bursztynowy płyn błyszczał w świetle latarni, kiedy podałem jej szklankę. Palce Carmen otarły się o moje – celowo, zagrzejąc o sekundę za długo – i iskra skoczyła między nami, elektryczna w wilgotnym powietrzu. „Za rytmy, które nie kłamią”, wzniosła toast, jej głos to zmysłowa melodia z kubańskim akcentem, ciemnobrązowe oczy trzymające moje nad brzegiem szklanki. Brzęknęliśmy szkłem, a ona piła powoli, pełne usta wyginające się w uśmiech, który ścisnął mi klatkę. Muzyka ruszyła wtedy, powolny son cubano sączył się z mojego starego gramofonu, żałosny krzyk trąbki mieszał się z symfonią nocy. „Zatańcz ze mną, Diego”, powiedziała, odstawiając szklankę i wyciągając rękę. Wziąłem...