Pocieszający dotyk Abigail dla zdenerwowanych panów młodych

Wszedłem do biura Abigail zajmującego się planowaniem ślubów, z sercem walącym jak bęben w klatce. Powietrze było gęste od zapachu świeżych kwiatów – róże i lilie owinięte jedwabiem na każdej powierzchni, ich płatki łapiące miękkie migotanie świateł świec tańczących po ścianach. To miała być prosta konsultacja, zaledwie trzy dni przed moim ślubem z Elise, ale nerwy rozkładały mnie na łopatki. Theo Laurent, pewny siebie architekt, zredukowany do drżącego bałaganu w wieku 28 lat. Otarłem spocone dłonie o spodnie, zerkając na ozdobne biurko zawalone próbkami tkanin i mockupami zaproszeń. Tam była ona, Abigail Ouellet, 20-letnia kanadyjska perełka, o której wszyscy gadali. Niewielka, przy 168 cm, z skórą muśniętą miodem, która lśniła pod ciepłym światłem, jej owalna twarz oprawiona długim warkoczem syrenim w kolorze lawendy, spływającym po plecach jak fioletowa kaskada. Jej orzechowe oczy błyszczały szczerą życzliwością, gdy podniosła wzrok znad notatek, z miękkim uśmiechem na ustach. Miała na sobie zwiewną białą bluzkę, która sugerowała delikatne krągłości pod spodem – średnie cycki lekko naciskające na materiał – i spódnicę do kolan, kołyszącą się z jej ruchami. „Theo, tak? Wejdź, usiądź wygodnie”, powiedziała, jej głos jak kojąca melodia, empatyczny i ciepły. Osunąłem się w pluszowy fotel naprzeciwko niej, z umysłem szalejącym od wątpliwości. A co jeśli nie jestem gotowy? A co jeśli to małżeństwo to błąd? Abigail nalała parującą herbatę rumiankową do delikatnych filiżanek z porcelany, para wznosząca się jak szeptane sekrety. „Panowie młodzi się denerwują, to normalne”, uspokoiła mnie, podając filiżankę. Jej palce otarły się o moje, wysyłając nieoczekiwany dreszcz w górę ramienia. Upijając herbatę, patrzyłem na nią znad brzegu – jej drobne ciało pochylone do przodu, ten warkocz zsuwający się z ramienia. Biuro wydawało się intymne, otulone kwiatowymi jedwabnymi draperiami, które tłumiły świat zewnętrzny. Świece rzucały cienie tańczące po jej rysach, czyniąc ją prawie eteryczną. Próbowałem skupić się na szczegółach ślubu,...