Północne Wtargnięcie Sąsiada Hany

Weranda lśniła w blasku północnego księżyca, a tam była ona – Hana, moja enigmatyczna sąsiadka, jej yukata szeleściła o skórę, gdy wychylała się w noc. Te ciemnobrązowe oczy złapały moje spojrzenie przez cienie, ciężkie od niepokoju z jakiejś burzy, jaką wzburzyło onsen. Poczułem to wtedy, to przyciąganie, niebezpieczne i nieuniknione, wciągające mnie przez płot oddzielający nasze domy jak ćmę do jej płomienia. Sen omijał mnie tej nocy, powietrze gęste od wilgoci późnego lata i czegoś o wiele bardziej niespokojnego. Z mojego okna patrzyłem, jak Hana chodzi po swojej werandzie, miękkie szelest jej yukaty przecinało ciszę jak wyznawana tajemnica. Spotkanie w onsen, o którym wspomniała mimochodem wcześniej w tym tygodniu, tkwiło mi w głowie – jej głos drżał na tyle, by zdradzić zamęt pod jej eleganckim opanowaniem. Kenji, ta stała obecność w jej życiu, wciągnął ją z powrotem w wody, z których myślała, że uciekła, ale fale wciąż burzyły jej spokój. Nie mogłem się powstrzymać. Wsunąłem luźną koszulę i spodnie, przeszedłem wąski pas ogrodu dzielący nasze domy, moje bose stopy ciche na rosie na trawie. Odwróciła się, gdy się zbliżyłem, jej długie czarne włosy z tymi odważnymi czerwonymi pasemkami łapały blask księżyca, oprawiając jej porcelanową twarz w aureolę tajemnicy. „Daisuke” – wyszeptała, jej ciemnobrązowe oczy rozszerzyły się nie w zaskoczeniu, ale w czymś bliższym uldze. „Nie powinieneś tu być tak późno”. Jej słowa były kruchą barierą, a ja podszedłem bliżej, drewniane deski zaskrzypiały pod moim ciężarem. Weranda była jej sanktuarium, latarnie migotały miękko wzdłuż krawędzi, rzucając złote kałuże tańczące po jej smukłej, petite sylwetce. „Ty też nie powinnaś być tu sama, Hana. Co cię trzyma z dala od łóżka?” Oparłem się o balustradę obok niej, na tyle blisko, by złapać słaby jaśmin jej skóry, zmieszany z zapachem pary z onsen wciąż do niej przyklejonym. Zawahała się, jej palce skręcały jedwab yukaty,...