Północne szaleństwo Shirin w wigilię przysiąg

Hotel był labiryntem cichych korytarzy i rodzinnych sekretów, powietrze gęste od zapachu jaśminu z ogrodów na dole i słabego, wiszącego aromatu uczty, którą dzieliliśmy wcześniej tego wieczoru. To była noc przed moim ślubem z Nadią, kobietą wybraną przez moją rodzinę z skrupulatną starannością, jej rodowód nienaganny, zachowanie idealnym połączeniem tradycji i nowoczesności. Ale kiedy leżałem w king-size łóżku mojego apartamentu, wpatrując się w sufit oświetlony blaskiem księżyca, mój umysł nie był na przysięgach czy ceremoniach. Był na Shirin Tehrani, 21-letniej petardzie, która wparowała na nasze rodzinne spotkania jak letnia burza — figlarna, spontaniczna, jej truskawkowo-blond fale łapiące światło jak zakazany jedwab, jej zielone oczy błyszczące psotą, która zawsze wydawała się skierowana prosto na mnie. Pajama party miało całą rozszerzoną rodzinę upchniętą w sąsiadujących pokojach, rodzice chrapiący na końcu korytarza, kuzyni szepczący w ciemności. Powinienem spać, hartując się na jutrzejsze modły o świcie i ciężar oczekiwań. Zamiast tego moje serce waliło, kiedy rozległo się ciche pukanie — trzy szybkie stuknięcia, potem pauza, jak sekretny kod. Zamarłem, puls szalejący. Drzwi zaskrzypiały, otwierając się na tyle, by jej sylwetka wślizgnęła się do środka, drobna figura w przezroczystej białej babydoll koszulce nocnej, która opinała jej jasną skórę i średnie krągłości, materiał szepczący o jej lekko falujących długich włosach spływających na ramiona. Shirin. Tutaj. W tę noc ze wszystkich nocy. Zamknęła drzwi za sobą kliknięciem, które zabrzmiało jak grom w ciszy, jej owalna twarz rozjaśniła się tym charakterystycznym figlarnym uśmiechem, zielone oczy błyszczące pod słabym światłem lampki nocnej. „Kai, nie spałeś, co?” — szepnęła, jej perski akcent zmieniający słowa w drażnienie. Usiadłem, pościel spływająca do pasa, mój nagi tors nagle czujący się odsłonięty. Pokój wydał się mniejszy, powietrze naładowane, odległy szum klimatyzacji jedynym dźwiękiem oprócz naszego oddechu. Podreptała po puszystym dywanie, jej 168 cm drobne ciało poruszające się z tą bezwysiłkową gracją, biodra kołyszące się...