Pierwszy Mostek Dewi Pod Okiem Guru

Czekałem w cichym szumie mojego prywatnego studia, powietrze gęste od słabego, ziemistego zapachu kadzidła sandałowego, które zawsze unosiło się po porannych rytuałach, mój umysł już śledził skomplikowane ścieżki tańca, który miałem jej przekazać. Drzwi do mojego prywatnego studia zaskrzypiały, akurat gdy popołudniowe słońce sączyło się przez żaluzje z bambusa, rzucając złote pasy na plecione maty, każdy promień tańczył jak świetliki złapane w tropikalnej mgle, ogrzewając pokój złotym uściskiem, który spychał cienie w miękkie kąty. Tam stała Dewi Anggraini, moja najnowsza podopieczna, jej długie czarne włosy z przedziałkiem na bok oprawiające twarz pełną oczekiwania, jedwabiste pasma łapiące światło i lśniące jak północne fale Oceanu Indyjskiego rozbijające się o brzegi Bali. W wieku dwudziestu trzech lat nosiła się z gibką gracją tancerki świątynnej, jej szczupłe, wyrzeźbione ciało owinięte w obcisły kebaya na górze i zwiewny sarong, który sugerował krągłości pod spodem, jedwab szepczący o jej skórze przy każdym subtelnym ruchu, materiał przylegający na tyle, by przywołać świętą zmysłowość dawnych sztuk naszej wyspy. Jej głęboko brązowe oczy spotkały moje, iskrzące wesołym ciepłem, za którym była znana, baseny rozpuszczonej czekolady odbijające blask słońca i wciągające mnie niewypowiedzianą obietnicą wspólnego rytmu, i poczułem znajome poruszenie – dumę mentora pomieszaną z czymś głębszym, bardziej pierwotnym, gorąco wznoszące się w mojej piersi jak pierwsze żary wiejskiego ogniska rytualnego, przypominające o cienkiej zasłonie między dyscypliną a pożądaniem w naszym fachu. To była jej pierwsza prywatna próba do naszego wspólnego pokazu rzemieślników, i gdy weszła do środka, zrzucając sandały, miękkie plaśnięcie o podłogę z bambusa zabrzmiało jak delikatne zaproszenie, wiedziałem, że precyzyjne korekty, które zaplanowałem, będą wymagały bliskości, moje ręce już swędziały, by uformować jej ciało, poczuć życie pulsujące pod jej skórą. Jej biodra kołysały się naturalnie, gdy podchodziła do środka pokoju, lustra odbijały jej chętne kształty z każdej strony, mnożąc jej obecność w symfonię pełnych gracji sylwetek, które...