Pierwszy Goły Dreszcz Liyany

Jej palce zawahały się przy guzikach bluzki, oczy zrywały się do moich w przyćmionym blasku mojego studia w Chinatown. Liyana Noordin, nieśmiała indonezyjska piękność uciekająca przed ciężarem policyjnej odznaki, stała na krawędzi poddania się. Widziałem drżenie w jej drobnej sylwetce, nerwową anticypację, która obiecywała rozplątać nas oboje. Jeden goły krok, i wszystko się zapali. Ogłoszenie było cichym impulsem, wrzuconym późną nocą na dyskretne forum dla artystów szukających muz. „Potrzebna naga modelka do prywatnej sesji na strychu w Chinatown. Dyskrecja gwarantowana.” Nie spodziewałem się odpowiedzi tak szybko, a już na pewno nie od kogoś takiego jak Liyana Noordin. Jej wiadomość przyszła zwięzła, przesiąknięta zmęczeniem: służba dzielnicowa wykańczała ją, niekończące się patrole po wilgotnych ulicach Kuala Lumpur sprawiały, że pragnęła ucieczki. Miała 26 lat, drobna budowa, z tą nieśmiałością, która przyspieszała mi puls nawet przez piksele. Kiedy brzęczyk zadzwonił tamtego wilgotnego wieczoru, wytarłem pył węgla z rąk i otworzyłem ciężkie drzwi strychu. Stała tam, oprawiona w migotliwą neonową poświatę z ulicy poniżej, jej brązowe włosy ułożone w luźne, stylowe fale opadające na ramiona. Ciepła złocista skóra lśniła pod miękkim światłem lamp strychu, brązowe oczy szeroko otwarte w mieszance determinacji i ucieczki. Miała na sobie prostą białą bluzkę wciśniętą w spódnicę do kolan, skromną, ale sugerującą krągłości pod jej drobną, 5'2" sylwetką. „Malik Tan?” Jej głos był miękki, z indonezyjskim akcentem przeniesionym do Malezji. Skinąłem głową, ustępując miejsca w zagraconej przestrzeni – sztalugi zastawione niedokończonymi płótnami, zapach terpentyny mieszał się z deszczowo wilgotnym powietrzem wdzierającym się przez otwarte okno. Najpierw rozmawialiśmy, rozładowując napięcie. Usiadła na stołku, kolana ściśnięte, wyjaśniając, jak odznaka ciąży coraz ciężziej z każdym dniem. Sąsiedzkie spory, niekończące się raporty. Pozowanie nago wydawało się buntem, sposobem na odzyskanie ciała z uścisku służby. Podzieliłem się fragmentami mojego odludnego życia, malując cienie, których nikt inny nie widział. Jej nieśmiałość trochę zelżała, mały uśmiech...