Pierwszy Gambit Elif w Moskwie

Jej zielone oczy spotkały moje po drugiej stronie szachownicy w moskiewskim chłodzie, iskra ognia pod lodowatym opanowaniem. Elif Demir, turecka genialna szachistka, zmiażdżyła wczesnych rywali, ale przeciwko mnie jej obrona pękła. Teraz, w moim apartamencie hotelowym, nasza prywatna analiza sesja obiecywała więcej niż piony i króle – jej stłumiona namiętność unosiła się jak pierwszy śnieg, gotowa stopić się w coś niepowstrzymanego. Powietrze w Moskwie niosło zadrapanie, nawet w luksusowym lobby Ritz-Carlton, gdzie kryształowe żyrandole kapały światłem jak topniejący lód. Elif Demir sunęła przez tłum po zwycięstwie w trzeciej rundzie, jej smukła sylwetka owinięta w szytą na miarę czarną sukienkę, która opinała ją jak druga skóra. W wieku dwudziestu dwóch lat była siłą – turecka elegancja wyostrzona latami nieustępliwej nauki, jej długie ciemnobrązowe fale płynęły jak sztandar podboju. Jej zielone oczy, ostre jak szmaragdy, przeszukiwały salę, aż zatrzymały się na mnie. Jestem Dmitri Ivanov, przebiegły lis rosyjskich szachów, trzydziestopięcioletni i zahartowany w bojach. Spotkaliśmy się wcześniej, ale te Mistrzostwa Świata Open wydawały się inne. Rozmontowywała przeciwników z chirurgiczną precyzją: Sycylijska Obrona zmiażdżona w dwadzieścia ruchów, Gambit Hetmański przyjęty i pożałowany. Szepty podążały za nią – „Lodowa Królowa z Stambułu”. Ale w czwartej rundzie, przeciwko mnie, coś się zmieniło. Moja Petroff przetrwała, potem skontrowała jej agresję. Zawahała się na 32. ruchu, błąd skoczkiem, który kosztował ją wygraną. Remis, ale widziałem pęknięcie. „Ta partia”, powiedziała później, podchodząc do mojego stolika z kieliszkiem szampana w dłoni. Jej głos był niski, akcentowany jedwab. „Musimy ją przeanalizować. Prywatnie.” Jej usta wygięły się, niezupełnie uśmiech, ale zaproszenie owinięte wyzwaniem. Skinąłem głową, czując pociąg. Mój apartament wychodził na Kreml, czerwone gwiazdy świeciły na tle zmierzchu. W windzie cisza zgęstniała, jej perfumy – jaśmin i przyprawy – wypełniły przestrzeń. Była trochę moją podopieczną, sesje z powrotem w Antalyi kowały tę więź. Ale tej nocy mentor i uczennica zlały się...