Pierwszy Cienisty Wywiad Isabelli

Zegar wybił północ, kiedy Isabella Garcia weszła do mojego lofcikowego mieszkania w Madrycie, jej ciemne oczy błyszczały głodem reporterki na tropie. Ubrana w obcisłą czarną sukienkę, która opinała jej smukłą sylwetkę, niosła obietnicę odkrytych sekretów. Nie miała pojęcia, że ten cienisty wywiad rozplącze więcej niż tylko szepty o przemycie dzieł sztuki – obnaży nas oboje przed pragnieniami długo tłumionymi. Patrzyłem na nią z balkonu nad podłogą galerii, światła miasta Madryt migotały jak odlegli spiskowcy przez okna od podłogi do sufitu. Isabella Garcia była jeszcze bardziej urzekająca na żywo niż sugerował jej podpis pod artykułami – dwadzieścia trzy lata, z oliwkową skórą lśniącą pod miękkim oświetleniem szynowym, jej długie, lekko falujące ciemnobrązowe włosy kołyszące się, gdy wchodziła po spiralnych schodach do mojego prywatnego lofciku. Nosiła prostą czarną sukienkę, która przylegała do jej smukłej sylwetki 5'5", materiał szeptał o jej nogi przy każdym kroku. Słodka i przyjazna, jej uśmiech od razu mnie rozbroił, ale w tych ciemnobrązowych oczach był błysk, determinacja sugerująca śmiała reporterkę goniącą tropy w sprawie gangu przemytników sztuki. – Panie Cortez, dziękuję, że przyjął mnie tak późno – powiedziała, wyciągając rękę, jej głos ciepły jak stare wino. Wziąłem ją, czując subtelną jędrność jej uścisku, i poprowadziłem do skórzanej chaise longue przy ogromnym abstrakcyjnym obrazie dominującym na ścianie – wirującej masie cieni i złota, podobno przemycanej z zapomnianego europejskiego skarbca. – Mów mi Rafael – odparłem, nalewając nam po kieliszku Rioji z barku. – O takiej porze formalności wydają się nie na miejscu. Usiedliśmy, jej notes otwarty na kolanach, pytania płynęły łatwo na początku: najnowsze nabytki galerii, rozkwitający rynek współczesnych mistrzów. Ale gdy wino rozluźniło nam języki, jej pytania się wyostrzyły. – Plotki krążą o obrazach znikających z prywatnych kolekcji, by pojawić się tutaj – sondowała delikatnie, jej przyjazny ton maskował stal pod spodem. Oparłem się, studiując ją – sposób,...