Pierwsze Wrzące Poruszenie Liyany

W chwili, gdy weszła na moją lekcję gotowania w kuchni, z fartuchem luźno zawiązanym wokół jej drobnej sylwetki, wiedziałem, że noc zawrze poza przyprawami. Liyana Noordin, zmęczona po zmianie, ale z oczami rozświetlonymi cichą ciekawością, upuściła chili pod moim spojrzeniem. To nieśmiałe spojrzenie, które rzuciła w moją stronę, rozpaliło coś pierwotnego – precyzja szefa kuchni spotykająca drżenie nowicjuszki, obiecująca smaki o wiele bogatsze niż fusion cuisine. Fluorescencyjne światła cicho brzęczały nad długimi drewnianymi blatami mojej przytulnej szkoły kulinarnej w Kuala Lumpur, rzucając ciepłą poświatę na słoiki z przyprawami ustawione na półkach jak kolorowi strażnicy z tętniącego nocnego targu. Było późno, taka godzina, gdy puls miasta zwalnia, a na moją lekcję fusion indonezyjskiego przychodzą tylko zapaleńcy. Dziś to była Liyana Noordin, wślizgująca się przez drzwi z wahaniem kogoś, kto właśnie odciągnął się od wyczerpującej zmiany pielęgniarskiej. Była drobna, ledwo przekraczająca 157 cm wzrostu, jej długie modne brązowe włosy związane w praktyczny kucyk, który wciąż oprawiał jej ciepłą opaloną twarz z naturalną gracją. Te brązowe oczy rozejrzały się po pustych stanowiskach, zanim zatrzymały się na mnie, Szefie Arifie, opartym o kuchenkę z założonymi ramionami. „Przepraszam, że się spóźniłam”, wymruczała cicho głosem z tym nieśmiałym indonezyjskim akcentem, który niespodziewanie ścisnął mi klatkę piersiową. Zawiązała fartuch niezdarnymi palcami, materiał opinający jej wąską talię i drobne krągłości na tyle, by sugerować kobietę pod spodem. Skinąłem głową, tłumiąc uśmiech, gdy patrzyłem, jak rozpakowuje torbę. „Spoko, Liyana. Zajmij stanowisko. Dziś robimy rendang fusion z tajskim twistem”. Dwaj inni uczniowie odwołali się, zostawiając nas samych w tej intymnej przestrzeni pachnącej kurkumą i trawą cytrynową. Siekała cebulę niepewnymi ruchami, nóż raz jej się wyśliznął, posyłając w moją stronę spojrzenie z łzami w oczach. Podszedłem bliżej, moja dłoń otarła się o jej, gdy poprawiałem uchwyt. Jej skóra była miękka, ciepła od zmęczenia dnia, i zarumieniła się, ta nieśmiałość rozkwitająca jak...