Pierwsze szeptane wyznanie Avy

Impreza przy basenie bractwa UCLA pulsowała życiem pod neonowym blaskiem girland świetlnych rozwieszonych jak elektryczne pnącza na palmach. To była jedna z tych późnonocnych imprez, gdzie powietrze ciężkie było od chloru, taniej tequili i lekkiego zapachu kremu z filtrem zmieszanego z potem. Muzyka dudniła z potężnych głośników, bas wibrował przez pokład, gdy ciała pluskały i wiły się w świecącej błękitnej wodzie. Ja, Kai Rivera, opierałem się o bar, pociągając piwo, lustrując tłum. Wtedy ją zobaczyłem — Avę Williams. Wyróżniała się jak porcelanowa lalka w morzu opalonychi studentek. Jasnobrązowe włosy związane w nieładny kok, pasma uciekające, by oprawić jej owalną twarz, szare oczy szeroko otwarte z czymś między ciekawością a nerwami. Przy 168 cm jej smukłe ciało otulał prosty czarny bikini, opinający średnie cycki i wąską talię, atletyczne, ale delikatne, jakby należała do biblioteki bardziej niż do tego chaosu. Unosiła się na krawędzi basenu, palce u nóg maczając wodę, jej porcelanowa skóra prawie świeciła pod światłami. Widziałem ją na kampusie — psycholożka, zawsze z nosem w książkach, inteligentne oczy miotały się, jakby analizowała wszystkich. Dziś jednak coś się zmieniło. Jej postawa krzyczała stłumioną energią, usta rozchylone, jakby szeptała sekrety do siebie. Zastanawiałem się, co ją tu przyciągnęło. Impreza była dzika — dziewczyny w mini kostiumach ocierające się o facetów, shoty wlewane prosto do ust, śmiech odbijający się od stiukowych ścian domu bractwa. Ale Ava wydawała się oderwana, a jednak wciągnięta, jej wzrok śmigał po scenie z głodną ciekawością. Poczułem pociąg do niej. Może to sposób, w jaki jej palce bawiły się troczkiem od góry bikina, albo jak jej szare oczy złapały moje przez tłum, trzymając o sekundę za długo. Nocne powietrze było ciepłe, niosąc jęki z zabawy w walce z basenu, ale mój fokus zwęził się do niej. Wyglądała, jakby była na krawędzi czegoś — wyznania, skoku na głęboką wodę. Nie...