Pierwsze Podniecające Spojrzenie Alice

Zaproszenie od Alice Bianchi przyszło jako niespodzianka, schowane w mailu wśród szkiców jej najnowszych marmurowych form. Siedziałem tego ranka przy zagraconym biurku, kawa stygła nietknięta obok laptopa, kiedy jej imię rozbłysło w skrzynce jak flara w przyćmionym świetle mojego mieszkania. Załączniki były surowe, ale sugestywne – kanciaste kształty sugerujące kobiece kontury, żyły marmuru obiecujące objawienie. Mój umysł pognał z powrotem do naszej wspólnej przeszłości, do sposobu, w jaki jej krytyki w tych zadymionych florenckich atelier zawsze ciął głębiej niż kogokolwiek innego, mieszając podziw z ostrą krawędzią, która zostawiała mnie spragnionego więcej. Dlaczego kontaktuje się teraz, po miesiącach ciszy? Pytanie dudniło w mojej piersi, cicha antycypacja rosła, gdy wystukiwałem pośpieszne przyjęcie, palce zawisały nad przyciskiem wyślij. „Przyjedź i skrytykuj moją robotę, Giovanni”, napisała, jej słowa niosły ten figlarny ton, który pamiętałem z naszych spotkań florenckiego kręgu artystycznego. Prawie słyszałem jej głos w głowie, tę melodyjną włoską intonację wznoszącą się i opadającą jak dłuto rzeźbiarza na kamieniu, drażniącą, ale żądającą uwagi. Te spotkania były elektryzujące – wino lało się strumieniami, debaty nagrzewały powietrze, jej śmiech jasnym kontrapunktem, który przyciągał każde oko. Była wtedy gwiazdą, młoda i nieustraszona, a to wezwanie wydawało się przedłużeniem tego czaru, wciągającym mnie z powrotem w jej orbitę. Dotarłem do jej nasłonecznionego studia w sercu miasta, odległy szum Arno sączył się przez otwarte okna. Spacer z Ponte Vecchio był zanurzeniem sensorycznym: chłodny oddech rzeki niósł nuty mchu i starego kamienia, sprzedawcy wykrzykiwali oferty skórzanych towarów, echo odbijało się od ochrowych ścian, słońce prażyło powietrze w mieniącą się mgłę. Koszula lekko kleiła mi się do pleców od upału, puls już przyspieszony, gdy zapukałem w wytartą drzwi, drewno gładkie pod knykciami od lat artystycznych rąk. Przywitała mnie w drzwiach, jej karmelowy bujny afro łapał światło jak przędzony złoto, jadeitowe zielone oczy błyszczały figlarnie. Te włosy, dziki kaskada loków, zdawały się...